คุณหนูมหาเศรษฐีปกปิดฐานะ โดนแฟนเก่าดูถูกว่าบ้านจน พอรู้ว่ารวย แฟนก่าถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

คุณหนูมหาเศรษฐีปกปิดฐานะ โดนแฟนเก่าดูถูกว่าบ้านจน พอรู้ว่ารวย แฟนก่าถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

# บทที่ 1: ความจริงที่ถูกเปิดเผย

ณ มหาวิทยาลัยอันลิสตันอันเก่าแก่กลางเมืองหลวงของประเทศไทย นักศึกษาหนุ่มสาวต่างเดินขวักไขว่ไปมาอย่างคึกคัก ท่ามกลางบรรยากาศการเรียนการสอนอันแสนจะธรรมดา กลับมีเรื่องราวมากมายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของผู้คน

“คุณชายเก้าใจดีมากเลยนะ หลินหน่วน ๆ คุณชายเก้าต้องรู้เรื่องที่เธอแอบอ้างเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 แน่ถึงได้มาจัดการเธอ หลินหน่วน หน่วนดูซิว่าเธอจะแก้ตัวยังไงอีก อย่ามาหาว่าฉันไม่ช่วยเธอนะ เธอเป็นคนดื้อเอง อีกเดี๋ยวฉันจะไม่ช่วยเธอแก้ต่างอะไรสักคำ ช่วยฉันเหรอ อีกเดี๋ยวอย่าคุกเข่าขอร้องฉันแล้วกัน ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ”

เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นภายในห้องเรียน ท่ามกลางสายตาของเพื่อนนักศึกษาที่จับจ้องมาที่หญิงสาวที่ถูกกล่าวถึง หลินหน่วน นวลยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยความอับอายและเจ็บปวด

ชายเก้า ผมฉันไม่ได้มาช้าใช่ไหม มาพอดีเลยค่ะ ทุกคนรอกันนานเลย รองผู้อำนวยการมีธุระมาไม่ได้ เพราะงั้นฉันจะเป็นตัวแทนส่งมอบให้เธอเอง เป็นพวกเพชร รถหรูแล้วก็พวกคฤหาสน์ ถ้าเธอชอบก็เก็บไว้ได้ เพชรระดับพันล้าน ชุดเดรสสั่งตัด คฤหาสน์วิวแม่น้ำ ไหนจะรถ Mercedes สุดหรูอีก น้องรองผู้อำนวยการทุ่มไม่อั้นจริง ๆ

หญิงสาวอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องของขวัญมากมาย สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส

“พวกนี้ให้หลินหน่วนหมดเลยเหรอ เธอวิเศษวิโสมาจากไหน ฉันจะรับน้ำใจเอาไว้ค่ะ แต่ว่าฉันไม่ได้ทำอะไรเลย จะรับของไว้ไม่ได้ อีกอย่างฉันไม่ชอบทำตัวมีสิทธิพิเศษ งั้นฉันรู้แล้วล่ะว่าจะบอกรองผู้อำนวยการยังไง คุณลุงหลินมาร่วมงานไม่ได้ ดังนั้นเธอเป็นตัวแทนในการขึ้นกล่าวบนเวทีนะ เข้าใจไหม”

“อืม หลินเฟิง คุณชายเก้าเคารพหลินหน่วนขนาดนี้ หลินหน่วนคงไม่ได้เป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 จริงใช่ไหม เป็นไปไม่ได้ เศรษฐีอันดับ 1 มีอำนาจล้นฟ้า ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ออกนอกบ้านจะต้องมีรถหรูคอยรับส่ง บ้านที่อยู่ก็ต้องเป็นคฤหาสน์ ถ้าเธอเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 จริง ๆ ทำไมถึงอยู่บ้านเช่า นั่งรถเมล์ได้ล่ะ ยิ่งไม่มีทางที่จะมาชอบคนแบบฉัน”

“ถูกแล้ว หลินหน่วนเป็นแค่ลูกสาวของพี่เลี้ยงบ้านนาย จะเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ได้ยังไง ฉันคงเบลอไปแล้ว”

เสียง whispers ของเพื่อนนักศึกษาดังขึ้นรอบด้าน หลินหน่วนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือของเธอกำแน่นด้วยความเจ็บปวด

“สวัสดีทุกคน ฉันชื่อหลินหน่วน วันนี้ฉันเป็นตัวแทนคุณพ่อของฉันเพื่อกล่าวบนเวที จริง ๆ แล้วฉันเองก็เพิ่งรู้เมื่อวานว่าพ่อของฉันเป็นเศรษฐีอันดับ 1 ส่วนฉันเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1”

เสียงของหลินหน่วนดังก้องไปทั่วห้องประชุม ทุกคนต่างตกตะลึงกับคำพูดของเธอ

—

มหาวิทยาลัยเรามีนักเรียนใหม่สวย ๆ มาใหม่ ตั้งแต่ตอนไหนฉันไม่รู้ ได้ยังไงเธอน่ะเหรอ ชื่อหลินหน่วน เธอมาทำงานพาร์ทไทม์ที่โรงอาหารตอนปี 1 นายชอบเถอะเหรอ เสียดายที่มีเจ้าของอยู่แล้ว หึ พอทำงานพาร์ทไทม์วันนี้เสร็จแล้วฉันก็จะเอาเงินไปซื้อนาฬิกาที่หลินเฟิงชอบที่สุด เรือนนั้น

หลินเฟิงเนี่ย ดูซิฉันหาเงินได้อีก 60,000 บาทนะ นาฬิกาเรือนที่นายอยากซื้อก่อนหน้านี้ใช่ไหม

“พวกเราเลิกกันเถอะ”

“หลินเฟิง นายหมายความว่ายังไงน่ะ”

“หมายความว่าอะไรเหรอ เธอรู้ไหมว่าเพื่อน ๆ รอบตัวฉันพากันหัวเราะเยาะฉัน บอกว่าแฟนฉันวัน ๆ เอาแต่สับเนื้ออยู่ที่โรงอาหาร บอกว่าฉันเอาคนตอนเนื้อมาเป็นแฟน หลินเฟิง หลินเฟิง ฉันรู้ ฉันรู้หมดนั่นแหละ ฉันเองก็อยากเดินห้างเล่นในช่วงสุดสัปดาห์ ซื้อของ แต่ว่านายดูซิ ฉันอยากจะหาเงินเยอะ ๆ เพื่อมาซื้อของขวัญวันเกิดให้นายไง”

“พอแล้ว อย่าเอาฉันมาเป็นข้ออ้าง ตอนนี้เป็นเพราะเธอ เพื่อน ๆ ทุกคนเอาแต่บอกว่าแฟนฉันทำงานอยู่ที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย จับผิดฉันกันตลอด เวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อน ๆ ฉันแทบเงยหน้าไม่ได้เลย”

“หลินเฟิงพูดถูก หลินหน่วน บ้านเธอน่ะเป็นแค่คนเก็บขยะ เธอไม่คู่ควรกับหลินเฟิงด้วยซ้ำ”

“หลินเฟิง ตอนที่เธอไม่มีเงินเดือนมหาวิทยาลัย ฉันเป็นคนขอ ฉันให้รับเธอเอาไว้ ฉันเองที่ทำงานวันละ 3 งาน ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน ขอแค่สามารถหาเงินได้ฉันก็ยอมทำหมด ฉันทำดีกับนายขนาดนี้ เธอกลับไปอ่อยแล้วคบกับเธอ ไม่รู้สึกผิดกับฉันบ้างเหรอ อย่ามาปั่นหัวฉันด้วยหลักคุณธรรมบ้า ๆ เลย หลายปีมานี้เธอเอาแต่หาเงินจากงานพาร์ทไทม์มาวุ่นวาย มาทำท่าทางทุ่มเทให้กับฉัน ทั้งหมดนี้มันก็คือการใช้หลักคุณธรรมมาปั่นหัวนั่นแหละ รูปถ่ายของเรารูปนี้ฉันเก็บไว้กับตัวเสมอ เธอคงไม่ได้คิดว่าเป็นเพราะฉันรักเธอหรอกนะ ฉันก็แค่อยากให้มันคอยเตือนฉันเสมอว่าหลายปีที่ผ่านมานี้เธอทำร้ายฉันมากแค่ไหน ยังไงซะดีที่ตอนนี้ฉันมีผู้หญิงที่รู้ใจอย่างเวยอยู่ข้างกาย ฉันไม่สามารถพูดสิ่งที่คิดหลุดพ้นจากหลุมนี้ได้สักที”

“หลินเฟิง นายเลิกกับฉันเพราะเงิน สักวันนึงนายจะต้องเสียใจแน่นอน”

—

เงินถูกโอนมาในแอปพลิเคชัน 1,000 ล้านบาท

“1,000 ล้านบาทเหรอ เงินถูกโอนมาในแอปพลิเคชัน 1,000 ล้าน 1,000 ล้านบาทเหรอ โทรศัพท์ฉันพังหรือเปล่า”

“ตายแล้ว นี่มหาวิทยาลัยอันลิสตันไม่ใช่เหรอ นั่นน่ะเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลดังตระกูลหลิงเลยนะ หล่อรวยสุด ๆ นี่รถคันนั้นทะเบียน 9999 นี่มันรถหนูเฉพาะ คนที่รวยที่สุดไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไปอยู่ที่มหาวิทยาลัยของเราได้ คุณพี่หลิงยวน”

“โทรศัพท์เธอ ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่หลิงยวน เอ้อ หน่วน ๆ พ่อค่ะ มา ๆ ไหนให้พ่อดูซิ เอ๊ะ ทำไมตาถึงแดงแบบนี้ มีใครรังแกลูกเหรอเปล่าคะ”

“เปล่าค่ะพ่อ หนูเห็นว่าพ่อมาหาหนูก็เลยดีใจมากยังไงล่ะคะ พ่อคะ หนูได้ยินพวกเขาพูดถึงเศรษฐีอันดับ 1 อะไรก็ไม่รู้อีกอย่าง วันนี้พ่อแต่งตัวเต็มยศ ตอนนี้บ้านเราไม่ได้ขายของเก่าแล้วมาเป็นคนขับรถแทนแล้วใช่ไหมพ่อ นี่แหละเป็นเศรษฐีอันดับ 1 ลูกน่ะเป็นลูกคนรวยจริง ๆ แล้วนะ”

“พ่อคะ พ่อพูดอะไรน่ะ ถึงแม้ว่าบ้านพวกเราจะไม่มีเงินจริง ๆ แต่หนูไม่รังเกียจนะคะ พ่อไม่ต้องโกหกใหญ่โตเพื่อให้หนูมาอวดเพื่อนที่มหาวิทยาลัยก็ได้”

“ลูก นี่นะคุณลุงหลินไม่ได้ล้อเล่น เธอน่ะเป็นลูกของเศรษฐีอันดับ 1 จริง ๆ ก่อนหน้านี้คุณลุงหลินกลัวเธอจะถูกผู้ชายหลอก ถึงได้ปิดบังเธอมา 18 ปี รอจนเข้ามหาวิทยาลัย”

“รุ่นพี่หลิงยวน ทำไมพี่ก็มาหลอกฉันกับพ่อด้วยล่ะคะ ทำไมถึงยังไม่เชื่ออีก”

“พ่อค่ะ ลูกว่าลูกต้องรีบใช้เงินตอนเปิดเทอม พ่อโอนตังค์ค่าขนมให้ลูกนิดหน่อย ลูกเอาไปใช้ก่อนนะ”

เงินถูกโอนมาในแอปพลิเคชัน 10,000 ล้านบาท

“10,000 ล้าน แถมยังเป็นแค่ค่าขนมอีก พ่อครับ พ่อเป็นเศรษฐีอันดับ 1 จริงด้วย ยอมเชื่อแล้วสินะ พ่อคะ รู้ไหมคะว่าหนูเก็บขวดน้ำเปล่ามานานเท่าไหร่ พ่อปิดบังหนูมานานขนาดนี้ทำไมไม่ยอมพูด แต่พ่อก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะปิดบังมาได้นานขนาดนี้ คือว่าเพื่อเป็นการชดเชยที่ลูกพ่อต้องเสียเปรียบไปหลายปี มหาวิทยาลัยอันลิสตันนี่พ่อทำการซื้อไว้หมดแล้วเพื่อเป็นของขวัญวันเปิดเทอมให้ลูก เป็นยังไง เงินขนม 1,000 ล้าน มหาวิทยาลัยอันลิสตัน พ่อคะ การเป็นลูกสาวของเศรษฐีอันดับ 1 ครั้งแรกมีอะไรต้องระวังไหม”

“ขอแค่เป็นปัญหาที่เงินแก้ไขได้มันก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก”

“งั้นต่อไปหนูจะมีเรื่องอะไรต้องกังวลอีกไหมคะ”

“หลิงครับ เธอน่ะเป็นรุ่นพี่ของหน่วน ต่อไปเวลาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเธอต้องดูแลหน่วนให้ดีนะ”

“วางใจเถอะครับ ผมจะดูแลหน่วนให้ดี โอเค แล้วก็ลูก อย่าหาว่าพ่อไม่รักลูกเลยนะ พ่อสร้างโอกาสนี้ให้ลูกแล้ว ลูกต้องใช้มันให้ดี ๆ ไปก่อนนะพ่อ”

“ค่ะ”

—

“เหมาะสมกันจริง ขึ้นรถเถอะ ฉันไปส่งเธอเอง”

“ขอบคุณรุ่นพี่หลิงยวนที่มาส่งค่ะ”

“คุณลุงหลินให้ฉันดูแลเธอให้ดี เพราะงั้นขอวิสต์เธอได้ไหม จะได้ติดต่อกันสะดวก”

“โอเคค่ะ”

“นั่นมันรุ่นพี่หลิงยวนไม่ใช่เหรอ ทำไมเค้าถึงมาอยู่ที่ด้านล่างหอพักของพวกเราล่ะ หรือว่าเค้ามีเจ้าของแล้ว งั้นเหรอ ตายแล้ว ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนไหนจะไปอยู่ในใจรุ่นพี่หลิงยวนได้ ถ้าเป็นฉันถึงฝันก็คงหัวเราะจนสะดุ้งตื่น”

“รุ่นพี่หลิงยวนคะ ฉันแอดแล้วนะคะ นี่เบอร์โทรฉัน มีเรื่องอะไรโทรหาได้ตลอด”

“อ๋อ โอเคค่ะ งั้นฉันกลับก่อนนะ”

“หน่วน ๆ เธอเพิ่งขึ้นมาจากด้านล่าง เธอเห็นไหมว่าคนที่รุ่นพี่หลิงยวนมาส่งคือใคร เลือกเป็นแบบนี้นะ เมื่อกี้พวกเราเห็นรุ่นพี่หลิงยวนด้านล่าง ดังนั้นก็เลยเดากันว่าเขาต้องมีแฟนแล้วแน่นอน ดังนั้นตกลงเธอเห็นไหมว่าเขามาส่งผู้หญิงคนไหน”

“ให้ตายเถอะ ถ้าบอกว่ารุ่นพี่หลิงยวนเป็นคนส่งฉันกลับมา แล้วก็พวกเธอต้องเข้าใจผิดกันแน่ ไม่นะ ฉันไม่เห็นรุ่นพี่หลิงยวนเลย”

“เน่า จะไปแล้วล่ะ ใช่ ไปแล้ว เอ๊ะ โทรศัพท์ใครดังน่ะ ห้ะ หึ ไหน นี่ กว่าคนส่งอาหารน่ะ เบอร์คนส่งอาหาร ฉันรับสายก่อนนะ ฮัลโหล”

“รุ่นพี่หลิงยวน ลืมบอกไป อาจารย์และผู้บริหารทั้งหมดรู้แล้วว่าเศรษฐีอันดับ 1 ซื้อมหาวิทยาลัยไป เพราะงั้นทางมหาวิทยาลัยทำการจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เธอโดยเฉพาะ เพื่อจะทำการประกาศสถานะของเธอต่อทั้งมหาลัย”

“งานเลี้ยงต้อนรับเหรอคะ นักเรียนและอาจารย์ทั้งหมดอีก ถ้าเป็นแบบนี้หลินเฟิงกับเฉียวเวยก็ต้องไปสิ จะต้องขึ้นไปกล่าวในงานเลี้ยงต้อนรับในฐานะลูกสาวเจ้าของมหาลัย เตรียมตัวให้ดีเหอะ อีกอย่างคุณลุงหลินแจ้งกับทางโรงเรียนแล้ว อีกไม่นานทุกคนคงรู้ว่าลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 เรียนอยู่ที่นี่”

“โอเค ฉันรู้แล้วค่ะ ขอบคุณค่ะรุ่นพี่”

“หลินเฟิง นายรังเกียจฉันถึงได้เลิกกับฉัน หวังว่าพรุ่งนี้ นายจะไม่เสียใจทีหลังนะ”

—

“อะไรนะ ลูกสาวของเศรษฐีอันดับ 1 อยู่ที่มหาวิทยาลัยของเราเหรอ ในที่สุดชีวิตที่ร่ำรวยนี้ก็กลายมาเป็นของฉันสักที อาจารย์และนักเรียนทุกคนโปรดทราบ ขอแจ้งข่าว วันนี้มีการจัดการเลี้ยงต้อนรับให้กับลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 โดยเฉพาะ ทุกคนจะต้องให้ความสำคัญ คนที่ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้าร่วม ถ้าเกิดปัญหาใด ๆ เด็ดขาด ลูกสาวของเศรษฐีอันดับ 1 มาเรียนที่เดียวกับพวกเราได้ ถึงตอนนั้นเอาเพชรมอบให้เป็นของขวัญกับลูกสาวเศรษฐี จะมานั่งกลัวว่าเปลี่ยนชะตาชีวิตไม่ได้อีกทำไม”

“ว้าว สถานที่จัดงานโออ่ามากเลย เตรียมเอาไว้ให้ฉันเหรอ เนี่ยถ้าเป็นสมัยก่อนล่ะก็ ฉันไม่แม้แต่จะกล้าคิดด้วยซ้ำ”

“ฮัลโหลค่ะ รุ่นพี่หลิงยวน เธอถึงไหนแล้วน่ะ”

“ฉันอยู่ที่ทางเข้างานค่ะ ฉันกำลังจะถึงแล้ว ฉันไปรับเธอเอง”

“อื๊ตายจริง นี่มันยายคนจนที่เพิ่งถูกแฟนทิ้งไปไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่มีตังค์กินข้าวเลยมาขอข้าวกินเหรอ งั้นเรื่องต้อนรับนี้เชิญอาจารย์และนักเรียนทุกคน ฉันจะมาเข้าร่วมไม่ได้เหรอ”

“หึ หลินหน่วน เธอไม่รู้หรอว่างานเลี้ยงต้อนรับครั้งนี้น่ะ ทุกคนต้องจ่ายเงินเข้า 100,000 บาท ถึงจะมีสิทธิ์เข้างานได้ บ้านเธอขายของเก่า 1 ปีก็ยังหาไม่ถึงครึ่งเลย เธอไม่น่าจะมีสิทธิ์นะ”

“ฉันไม่ได้จ่ายค่าเข้างานจริง ๆ แหละ แต่ถ้าจะพูดถึงเรื่องสิทธิ์ ฉันมีสิทธิ์กว่าทุกคนในการเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ คนที่แค่จะซื้อชุดก็ต้องต่อรองราคาอยู่เป็นวัน พอได้โชคหน่อยก็ดีใจใหญ่ แถมยังไม่อายน่ะเหรอ จะไปมีเงินค่าเข้า 100,000 ได้ยังไง”

“หลินหน่วน ถ้าเธอมีตาก็รีบใส่หัวไปซะ ปกติก็ควางหูขวาตาทุกคนอยู่แล้ว ไม่รู้เหรอว่าที่นี่มันที่ไหน อยากจะกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งงานเหรอ หลินหน่วน ขอบอกตามตรงเลยนะ งานเลี้ยงต้อนรับครั้งนี้ถูกเตรียมเอาไว้เพื่อต้อนรับลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ก็เพื่อให้นักเรียนที่มีฐานะร่ำรวยทำความรู้จักกัน ฉันสามารถพาหลินเฟิงเข้าไปเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในสังคมชั้นสูงได้ ส่วนเธอทำได้แค่ยืนอยู่ตรงนี้เหมือนคนบ้า”

“หลินหน่วน มีเพียงแค่คนอย่างเวยที่มีฐานะรวยแบบนี้ถึงจะทำให้ฉันเงยหน้าได้อย่างแท้จริง ทำให้คนที่ดูถูกฉันพวกนั้นก้มหัวให้ฉัน นี่คือศักดิ์ศรีที่ฉันต้องการ ถ้าเธอมีตาก็รีบใส่หัวไป ถ้าทำให้ลูกสาวเศรษฐีไม่พอใจเธอได้เห็นดีแน่ คนพวกนี้คุกเข่านานไปจะลุกไม่ขึ้นแล้ว ฉันน่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าพวกเธอเข้าไปแล้วยังจะหัวเราะออกมั้ย”

“หลินหน่วน เธออย่ามาหน้าด้านนะ คิดว่ามหาลัยนี้บ้านเธอเป็นเจ้าของหรอ ตอนนี้รีบคุกเข่าขอโทษหลินเฟิงซะ ไม่อย่างงั้นฉันจะเรียกคนมาไล่เธอออกไป”

“ถ้าฉันไม่เข้าไปงานเลี้ยงต้อนรับก็คงไม่ได้จัดแล้วล่ะ”

“อุ๊ยตายแล้ว นี่ฉันไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม งานเลี้ยงต้อนรับจะจัดไม่ได้เหรอ มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย บ้านเธอน่ะเก็บของเก่าขาย คิดได้ไงว่าบ้านเธอเป็นคนจัดงานเลี้ยงต้อนรับนี้ เออ ฉันรู้แล้วล่ะ เว้ย คงอยากปลอมตัวเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 มาเก็บของเก่าที่งานเลี้ยงต้อนรับ ขยะ ขยะ เหมาะสมก็ดีนะ พ่อเธอน่ะเป็นแค่คนเก็บขยะ ลูกสาวสืบทอดกิจการพ่อเธอก็ทำได้แค่นี้แหละ เอาแบบนี้แล้วกัน เธอก็ไม่ต้องเข้าไปให้ขายหน้าหรอก ฉันมีเงินอยู่ถือว่าฉันให้เธอเอาบุญนะ รับไว้แล้วรีบใส่หัวไป”

“คนที่ตอนแรกไม่มีแม้แต่เงินจะนั่งรถเมล์ ตอนนี้กลับเอาเงินของฉันมาดูถูกฉัน หลินเฟิง นายมันวัวลืมตีนชั่วมาก”

“หลินหน่วน ฉันน่ะเป็นชายแท้ อก 3 ศอก จะไม่ถือสาเธอก็แล้วกัน ฉันอดทนมาตลอด เธอก็ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี”

“ไม่รู้ผิดชอบชั่วดีคือนายต่างหาก หลินหน่วน ฉันไว้หน้าเธอมากเกินไปถึงกล้าพูดกับหลินเฟิงแบบนี้เหรอ ได้ วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้เธอดูชัด ๆ ว่าสถานะของตัวเองคืออะไร”

“นี่ ๆ เว้ย ๆ เป็นไรมั้ย นี่เธอ หลินหน่วน เธอมันเลว กล้าตบฉันหรอ รู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร ฉันคือคุณหนูใหญ่ของตระกูลเฉียวแห่งเมืองหลวงนะ เธอกล้าตบฉันหรอ ถ้าพ่อฉันรู้เข้าล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่”

“หน่วน ๆ เธอบ้าไปแล้วเหรอ พ่อของเธอเป็นถึงผู้กุมอำนาจตระกูลเฉียวเมืองหลวงนะ เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ด้วย เธอกล้าตบลูกเขา อยากโดนไล่ออกเหรอ”

“ตระกูลเฉียวแห่งจริงเหรอ ไม่เคยได้ยินเลย แต่ว่าพวกเธออยากให้ฉันใส่หัวไปจากมหาลัยนี้ พวกเธอไม่มีสิทธิ์”

“หลินหน่วน ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอเป็นแฟนฉัน เธอจะกล้าพูดแบบนี้ก็ได้ แต่ตอนนี้พวกเราไม่ว่าใครก็ตามสามารถบดขยี้เธอได้ เธอมาแสร้งแกล้งทำต่อหน้าพวกเราทำไม”

“พวกเธอบอกสถานะของพวกเราไปสิ ฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของอธิการบดี ไม่รู้ว่าฉันจะมีสิทธิ์พอในการไล่เธอออกมั้ย”

“ไม่พอ ดิฉันผู้อำนวยการของมหาวิทยาลัยเป็นอันธพาลของฉัน แม่ฉันทำงานที่กระทรวงศึกษาธิการ เรื่องของมหาลัยท่านดูแลทั้งหมด ไม่รู้ว่ารวมพวกเรา 2 คนด้วยแล้วจะมีสิทธิ์มากพอมั้ย”

“หลินหน่วน ทำไมเธอต้องทำเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ด้วย เธอไม่อายแต่ฉันยังอายแทนเธอเลย เอาแบบนี้นะ เธอคุกเข่าขอโทษเวยซะ ฉันจะได้ช่วยเธอขอร้องได้บ้าง จะได้ไม่ต้องเสียความพยายามตลอดหลายสิบปีโดยไม่ได้อะไรเลย”

“หึ พอรวมพวกเธอเข้าด้วยกันก็มีสิทธิ์พอแล้วล่ะ ฉันจะอ้วกเต็มทนแล้ว ฉันบอกพวกเธอตามตรง อย่าว่าแต่พวกเธอเลย แม้แต่รองผู้อำนวยการมาเองเขาก็ต้องฟังคำฉัน”

“หลินหน่วน พวกเขาไม่รู้จักเธอแต่ฉันรู้จักเธอดี เด็กนักเรียนที่ใส่เสื้อผ้าจากแผงขายของแบบเธอ ไม่ว่าใครก็มีสิทธิ์จะพลิกชะตาได้ มีแค่เธอไม่มีทางแน่นอน”

“ฉันฐานะอะไรอีกหน่อยเดี๋ยวนายก็รู้”

“ฮะ ใกล้จะตายอยู่มายังพูดเหลวไหลอีก วันนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการที่หาเรื่องฉันจะมีจุดจบยังไง”

“ฮัลโหล ฮัลโหลค่ะ รุ่นพี่หลิงยวน คุณหน่วนงานจะเริ่มแล้ว เธอยังมาไม่ถึง มีเรื่องอะไรไหม”

“รุ่นพี่หลิงยวนคะ ฉันถูกคนขวางไม่ให้เข้างานค่ะ เธอรออยู่ตรงนัดฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

“ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่มั้ย นั่นมันเสียงคุณชายเก้านี่ ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน เมื่อกี้ยายคนจนเนี่ยได้ชื่อคุณชายเก้าเลยหรือว่าเธอมีฐานะที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ หลินหน่วนต้องเป็นคนของคุณชายเก้าแน่ แย่แล้ว ไปหาเรื่องคุณชายเก้าเข้าพวกเราต้องแย่แน่”

“หลินหน่วน เธอมาหมกเม็ดอะไร เธอคบฉันมาตั้งนาน เธอไปรู้จักกับคุณชายเก้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ดีเพื่อจะปลอมตัวเข้างานเลี้ยงต้อนรับ ใช้ทุกวิถีทางจริง ๆ สินะ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง ฉันถึงว่าหลิงยวนมีสถานะอะไรน่ะ เป็นคุณชายของตระกูลหลิงแห่งเมืองหลวง เป็นคนดังในมหาวิทยาลัย ฐานะสูงส่ง แม้แต่ฉันยังไม่กล้าเรียกชื่อจริงเขาเลย เธอกล้ามาเป็นเกลียวได้ยังไง ที่พวกเธอเรียกชื่อจริงเขาไม่ได้ก็เป็นเพราะพวกเธอไม่มีสิทธิ์มากพอ ส่วนว่าฉันได้โกหกหรือไม่อีกเดี๋ยวพวกเธอก็รู้”

“หึ ใกล้ตายยังจะปากแข็งอีก ถ้าสวมรอยเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 คิดอยากจะเข้าไปในงานเลี้ยงต้อนรับ ถูกจับได้ก็ไปล่วงเกินคุณชายเก้าอีก เธอน่ะหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่องที่สุด 2 คน วันนี้ฉันจะสั่งสอนเธอแทนพวกเขาเอง แล้วก็ทำให้เธอได้รู้สถานะของตัวเองด้วย”

“ที่นี่มันมหาวิทยาลัยนายจะมาลงไม้ลงมือในที่ของฉันเหรอ”

“โธ่ จะทำตัวสูงส่งมันก็ต้องมีแบ็คหน่อยนะ มหาวิทยาลัยเป็นของเธอตอนไหนกัน ไม่ได้สั่งสอนเด็กใหม่ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมานานแล้ว เพื่อนสาวเปิดกล้องวิดีโอ ถ่ายวิดีโอตอนที่เธอคุกเข่าขอร้องให้เรายกโทษเอาไว้อีกเดี๋ยวส่งไปในกลุ่มเด็กใหม่ซะให้ทุกคนได้เห็น”

“ได้สิ ในเมื่อพวกเธออยากถ่าย งั้นฉันก็อยากถ่ายสภาพพวกเธอที่คุกเข่าขอร้องให้ฉันยกโทษเหมือนกัน”

—

“ครึก ๆ เชียว คุณชายเจียง เพื่อนสนิทที่สุดของหลิงยวน นี่เมาได้ยังไงน่ะ”

“หลินหน่วน ฉันเคยบอกเธอไว้นานมากแล้ว คนเราต้องตรงไปตรงมา เมื่อกี้เธอแกล้งไปรู้จักคุณชายเก้า คำโกหกใกล้จะถูกเปิดโปงแล้ว ฉันจะดูว่าเธอจะทำอะไรอีก”

“คุณชายเจียงครับ ผมเป็นนักเรียนปี 1 ชื่อหลินเฟิงครับ เมื่อกี้เธอไม่เพียงแต่สวมรอยเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 แถมแสร้งไปรู้จักคุณชายเก้าอีก พวกเราจะไล่เธอ”

“เธอน่ะเหรอ หลินหน่วน ค่ะ เรียกฉันว่าเจียงหยางก็พอ หลิงยวนมีธุระด่วนเลยให้พวกเรามารับเธอแทน”

“เอ๊ะ คุณชายเจียง เธอเป็นคนเก็บขยะจน ๆ นะคะ คุณชายเก้าจะให้คุณมารับพวกเธอด้วยตัวเองได้ยังไง พวกคุณถูกปั่นหัวแล้วล่ะ”

“คุณชายเจียงครับ คุณต้องเข้าใจผิดแน่นอน เธอเป็นแฟนเก่าของผม พ่อของเธอเป็นคนเก็บขยะ ต้องประหยัดอดออมถึงส่งเธอเรียนได้ เธอไม่มีโอกาสรู้จักคุณชายเก้าด้วยซ้ำ ผมว่าคุณถูกเธอหลอกแล้ว”

“เหรอ นายเป็นใคร ฉันพูดกับนายงั้นเหรอ”

“คุณชายเจียงครับ หลิงยวนบอกว่ามีคนมาขวางทางเธอ พวกเขาเองเหรอ”

“อื๊ พวกเขาไม่เพียงแค่จะให้ฉันใส่หัวไปจากมหาลัย แถมยังให้ฉันคุกเข่าขอโทษด้วยค่ะ”

“ถึงเงียบไปเลยนะ เธอแหละ ถ้าเป็นคนร่วมกันคุณชายเก้ากับลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ฉันกับหลินเฟิงก็แค่สั่งสอนเธอแทนพวกเขาเท่านั้น”

“เอออะ โวยวายอะไรกัน สิ่งที่อันลิสตันไม่เคยขาดแคลนที่สุดก็คือนักเรียนที่มีเงินและอำนาจ พวกเธอนั่นแหละที่ตาบอดไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่อง ไม่ใช่แค่ต้องลาออกจากสถานะนักเรียน งานเลี้ยงต้อนรับก็ไม่ต้องเข้าร่วม ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด ฉันต้องใช้อำนาจของเฉียวเวยเพื่อเป็นขั้นบันไดไปรู้จักกับลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ในงาน ฉันจะลาออกไม่ได้เด็ดขาด”

“เธอยังมีหน้ามายิ้มอีก หลินหน่วน เธอนั่นแหละที่ทำให้คุณชายเจียงโมโห ทำให้พวกเราโดนไปด้วย”

[ปรบมือ]

“ฉันคนของคุณชายเก้า นายก็กล้าแตะต้องเหรอ หาที่ตายชัด ๆ งานเลี้ยงต้อนรับไม่ต้อนรับพวกนาย จะใส่หัวไปเองหรือจะให้ฉันเรียกคนมาเชิญพวกนายออกไป”

“คุณชายเจียงครับ คุณทำแบบนี้ไม่ดีนะครับ พวกเราจ่ายเงินสำหรับร่วมงานแล้ว คุณไม่ให้เราเข้าไปแต่กลับให้หลินหน่วนเข้างานแบบนี้ไม่น่าจะถูกกฎมหาวิทยาลัยนะครับ ผมอยากเจอคุณชายเก้า ผมจะทำให้พวกคุณต้องเสียหน้า”

“ฉันต่อยนายเมื่อกี้ไม่ได้ทำให้นายฉลาดขึ้นเลยใช่ไหม”

“พี่เจียงหยางค่ะ งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว พวกเราเข้าไปกันก่อนเถอะค่ะ อื ปล่อย”

“เออะ เธอ งั้นตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี”

“เธอดูไม่ออกเหรอ พอพวกเราบอกว่าจะแจ้งคุณชายเก้า เค้าก็กลัวกันไม่แน่จริงชัด ๆ เอาแบบนี้ พวกเราเข้าไปหาคุณชายเก้าเดี๋ยวนี้ เปิดโปงพวกเขา 2 คนต่อหน้าลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 เลย แบบนี้พวกเราจะได้รู้จักกับคุณชายเก้าและเอาใจลูกสาวเศรษฐียิงปืนนัดเดียวได้นก 2 ตัว”

“ใช่แล้ว พอพวกเราได้เจอกับลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 แค่โควตาสถานะนักเรียนมันจะอะไรก็หนักหนา แต่ว่าตอนนี้พวกเรายังเข้าไปข้างในไม่ได้เลย”

“ไม่ต้องห่วง นี่เป็นของตกทอดจากตระกูลปู่หลิน ถ้ามีสิ่งนี้เป็นของขวัญให้กับลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ไม่ต้องกลัวว่าจะเข้าไปไม่ได้”

“หลินเฟิง นายคิดเพื่อฉันรอบคอบขนาดนี้เลยหรอ นายวางใจเถอะ ของตกทอดตระกูลนายไม่ถูกใช้เสียเปล่าแน่ เพราะฉันเจอลูกเศรษฐีอันดับ 1 ฉันผลักดันนายแน่”

“นี่นายน่ะ ช่วยเอาของสิ่งนี้ไปส่งให้ฉันได้มั้ย”

“อือ”

—

“รุ่นพี่คะ ขอเลี้ยงเหล้าสักแก้วได้มั้ยคะ”

“ฉันขับรถไม่ดื่มเหล้า”

“อืม หึ หน่วน ๆ ฉันบอกแล้วไง หลิงยวนน่ะสมแล้วที่เป็นเดือนของอันลิสตันของเรา จะไปที่ไหนก็เป็นจุดเด่นทุกที่ คิดไปถึงว่ารุ่นพี่หลิงยวนจะไม่ได้หน้าตาหล่ออย่างเดียว แถมยังไม่ทำตัวเด่นและเป็นคนสะอาดสะอ้านด้วย ไม่รู้จริง ๆ ว่าคนดีแบบนี้จะชอบผู้หญิงแบบไหน”

“เอาล่ะ พอได้แล้ว เมื่อกี้มีเรื่องอะไร”

“เมื่อกี้ฉัน คุณชายเก้าครับ พูดต่อแถมยังเป็นสุภาพบุรุษด้วย”

“เมื่อกี้ไม่มีเรื่องอะไรค่ะ มันถูกจัดการหมดแล้ว”

“เมื่อกี้มีคนบอกว่าตัวเองเป็นคุณชายของตระกูลหลิน อยากเจอกับคุณชายเก้าครับ บอกมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณชายเก้า ถ้าคุณชายเก้าไม่สะดวก สิ่งนี้เขาอยากมอบให้กับลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 บอกว่าคุณชายเก้าจะส่งมอบให้หน่อยครับ งานนี้จัดขึ้นเพื่อเธอ ของขวัญก็มอบให้เธอ เธอจัดการเองเถอะ”

“ควักแม้กระทั่งของตกทอดของตระกูลออกมาเลยเหรอ หลินเฟิง ฉันจะให้โอกาสนี้กับนาย ไปบอกเค้าว่าลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ได้รับของขวัญนี้แล้ว ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ”

“ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 คุณชายเก้าทำตามที่เธอบอกครับ”

“คุณชายเก้า ข้างในรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร เนี่ยมาขวางแบบนี้อยากอยู่ที่นี่ต่อไป ผู้ชายเจียงสั่งเอาไว้ ไม่ว่าพวกคุณจะเป็นใครก็ห้ามเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับคืนนี้ คุณชายบอกมาแบบนี้”

“อื คุณชายเก้าให้เชิญพวกคุณเข้าไปดูสิ ฉันบอกแล้ว หลินหน่วนไม่มีทางรู้จักคุณชายเก้าหรอก ไม่อย่างนั้นจากนิสัยคุณชายเก้าแล้วไม่มีทางให้พวกเราเข้าไปแน่นอน เพราะว่าหลินเฟิงมอบของตกทอดไปแน่ เพียงแต่ยายหลินหน่วนนั่นคอยหาเรื่องราว งานเลี้ยงต้องคืนนี้ต้องให้เธอใส่หัวไปจากอันลิสตันให้ได้ เลย”

“โอ้โห ดูสิ แค่งานเลี้ยงต้อนรับที่มหาวิทยาลัยจัดเท่านั้น ไม่คิดว่าจะหรูหราขนาดนี้ ทางโรงเรียนให้ความสำคัญกับลูกสาวอันดับ 1 มากเลย รู้เรื่องหรือยัง พ่อของลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ไม่เพียงแต่ซื้อของเราไปแล้วเท่านั้น อีกทั้งยังควักเงินตั้ง 1,000 ล้าน 1,000 ล้านหรอ ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 นี่โชคดีมากเลยนะ เกิดมาก็ได้ครอบครองทรัพย์สินกว่าครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง แต่ได้ยินมาว่าเศรษฐีอันดับ 1 อยากจะอบรมลูก เลยปิดบังมาตลอดจนลูกสาวบรรลุนิติภาวะถึงได้รู้ฐานะที่แท้จริง”

“หลินหน่วน ฮะ ฮ ฉันถึงว่าทำไมหาเธอไม่เจอ ที่แท้มาหลบอยู่นี่เอง นักศึกษาชั้น 2 เป็นโซน VIP พวกนายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ยังไม่รีบให้พวกเราเข้าไปอีก ฉันสอเอาไว้ต้อนรับแขกสำคัญของงานเลี้ยงต้อนรับครั้งนี้ พวกคุณไม่มีสิทธิ์”

“พวกเราไม่มีสิทธิ์เหรอ แล้วทำไมเธอถึงอยู่บนนั้นได้”

“ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ครับ ผมพาพวกเขาเข้ามาตามคำสั่งคุณแล้วครับ”

“ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 เหรอ นายบอกว่าเธอเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 เหรอ คนที่มองคนเก็บขยะเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ไปได้ นายตาบอดเหรอ”

“เฮ้ย ฉันรอพวกนายตั้งนาน ในที่สุดก็มาสักที”

[ปรบมือ]

“หลินหน่วน เธอรู้ไหมใครเป็นคนให้พวกเราเข้ามา ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ส่งคนไปเชิญพวกเรามาด้วยตัวเอง”

“หึ งั้นเหรอ ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 เชิญพวกนายเข้ามาก็ดีใจกันขนาดนี้เลยเหรอ แน่อยู่แล้วล่ะ หลินหน่วน ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะยังหัวเราะออก พวกเราเตรียมของขวัญสำคัญไว้ให้ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 แล้ว อีกเดี๋ยวพอเราเจอกับเธอ เธอก็อยากคิดจะอยู่ที่นี่ต่อเลย”

“ของขวัญหรอ หึ อันนี้หรือเปล่า ของขวัญนี้สวยจริง ๆ นะ ฉันก็ชอบมาก นี่มันของตกทอดเพชรตระกูลหลินเฟิงมอบให้ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ไม่ใช่หรอ ทำไมถึงไปอยู่กับเธอได้ นี่ฝีมือนายเหรอ หลินหน่วน ให้นายขโมยของที่ฉันเตรียมไว้ให้ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 เหรอ นักศึกษาฉันทำตามที่นายบอกโดยการเอาของไปให้ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 แล้วหลินหน่วนบอกให้นายพูดแบบนี้ใช่มั้ย”

“ฉันรู้สถานะของหลินหน่วนดีกว่านายทุกคนที่อยู่ที่นี่ ไม่ว่าใครก็จะตกที่นั่งลำบากได้ มีแค่เธอไม่มีทางแน่นอน บ้านเธอฐานะยังไงฉันรู้ดี”

“หลินเฟิง ของสิ่งนี้เป็นของมีค่าที่สุดที่ตระกูลของนายหามาได้เหรอ ก่อนหน้านี้แม่นายป่วยหนักนายยังตัดใจเอามาขายไม่ได้ ทำไมตอนนี้แค่เพื่อเจอกับลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 นายถึงให้คนอื่นไปซะล่ะ อย่ามาพูดเหลวไหล เธอขโมยของเท่ากับว่าผิดกฎ ตอนนี้เรื่องยังไม่ใหญ่โต เธอรีบคืนของมาให้ฉันซะ ไม่อย่างนั้น ไม่อย่างนั้นทำไม ไม่อย่างนั้นจะขัดขวางเรื่องใหญ่ของฉันกับลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ไม่ให้อภัยแน่”

“ได้สิ ยังไงซะของขวัญนี้ฉันก็รังเกียจพอดี”

“อ๊ะ เธอ หลินหน่วน เธอรู้ไหมว่าราคาเท่าไหร่ หลินหน่วน ฉันรู้ว่าเธอชอบในความสามารถฉัน ดังนั้นเธอยังไม่อยากเลิกกับฉัน แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้รังแกแค่เวยแถมยังทำให้งานเลี้ยงต้อนรับวุ่นวายตั้งแต่ฟังเส้นสุดท้ายของฉันแล้ว”

“ฉันแตะแล้วจะทำไม นายจะไล่ฉันออกไปเหรอ หึ นายทำได้เหรอ เหมือนว่าก่อนหน้านี้ฉันใจดีกับเธอมากเกินไป เธอถึงได้ใจขนาดนี้ แต่ว่าเธอต้องดูทิศทางของเรื่องที่เกิดขึ้นให้ดี ไม่ใช่แค่ฉันที่ทนไม่ได้ คนในงานทุกคนก็ทนเธอไม่ได้”

“พวกเราไม่มีใครพูดอะไรเลย ใครกล้าเป็นตัวแทนของทุกคนกัน”

“เหยา เธอมาได้ยังไงน่ะ กว่าฉันจะรู้จักเพื่อนที่ดีแบบเธอได้ไม่ง่ายเลย ฉันจะปล่อยให้เธอถูกคนอื่นรังแกเฉย ๆ ได้ยังไง อีกอย่างพี่ชายฉันบอกให้ฉันดูแลเธอให้ดีด้วย”

“นี่พวกเธอเป็นใครน่ะ”

“พวกเราเป็นรูมเมทของหน่วน หน่วนไม่ชอบคนรังแกคนอื่นแบบพวกนาย คนเยอะแบบนี้มารังแกหน่วนของเราคนเดียว ฉันเห็นท่าทางของพวกเธอเมื่อกี้แล้วจะเก่งขนาดไหนกันเชียว”

“ที่แท้พวกเธอก็เป็นแค่รูมเมทของผู้หญิงคนนี้ จะเป็นคนใหญ่คนโตได้ยังไง พวกคนจนสินะ โธ่ โอ้ พูดแบบนี้นายน่ะเก่งมากเลยเนาะ ตลกจริง ๆ นี่ดูสภาพพวกเธอ พวกไม่เคยออกจากกะลาสินะ เอาล่ะ วันนี้ฉันจะเป็นคนดีสักวันแล้วบอกพวกเธอว่าพวกเธอกำลังหาเรื่องใครกันแน่ หลินเฟิง ผู้สืบทอดของตระกูลหลิน 1 ใน 4 ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง ร่ำรวยหลักพันล้าน ฐานะเป็นรองแค่คุณชายเก้า”

“ว้าว ทำไมดูเข้าแล้วเกิดกลัวเหรอ เถอะ พวกเธอหัวเราะอะไร หรือว่ากลัวจนเป็นบ้าไปแล้ว”

“คุณชายใหญ่ตระกูลหลินเหรอ ผู้สืบทอดหลินซื่อกรุ๊ปหรอ เธอมองฉันแบบนี้ทำไม ทุกคนในงานต่างก็เป็นคนมีหน้ามีตาของเมืองหลวง พวกเธอเคยได้ยินว่าที่เมืองหลวงมีบุคคลแบบนี้อยู่ไหม”

“ไม่เคยได้ยินว่าเมืองหลวงมีคุณชายใหญ่ของตระกูลหลินด้วย ก่อนหน้านี้ในงานเลี้ยงต่าง ๆ ก็ไม่เคยเห็นคนนี้เลยนะ ยังไงกันเนี่ย”

“จริง ๆ ได้ยินในหลินเฟิงอะไรสักอย่างจากเฟิงซื่อกรุ๊ป สีตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง ตระกูลหลินเป็นผู้นำตระกูลอื่น ๆ ฉันก็เคยเจอหมดแต่ไม่เคยได้ยินคนที่ชื่อหลินเฟิงเลยนะ”

“โห คุณชายใหญ่หลินเหรอ ชื่อดูยิ่งใหญ่มาก ทำไมนายถึงไม่เคยบอกฉันเลยเหรอ ฉันทำตัวง่าย ๆ มาโดยตลอด ฉันไม่เคยออกงานเลี้ยงแบบนี้มาก่อน ดังนั้นทุกคนเลยไม่รู้จัก มันก็ทำตัวง่ายเกินไปหน่อยนะ ในงานเลี้ยงนี้แทบจะรวมลูก ๆ ของตระกูลดังเมืองหลวงเอาไว้ทั้งหมด แต่กลับไม่มีใครรู้จักเลย นายว่าตกลงนายทำตัวง่าย ๆ เกินไปหรือว่าตั้งใจหลอกทุกคนกันแน่”

“พูดเหลวไหลอะไรน่ะ พ่อฉันอยู่ต่างประเทศตลอด ตอนนี้เพิ่งจะกลับมา ทุกคนเลยไม่รู้จักเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ แล้วจะตื่นเต้นทำไม”

“ฉันแค่เดาเล่นเฉย ๆ นะ หลินหน่วน พอได้แล้ว คุณชายหลินทำตัวง่าย ๆ มาตลอด ไม่เคยโอ้อวดฐานะที่บ้าน คิดไม่ถึงว่าจะถูกเธอฉวยโอกาสได้ ไม่มีใครรู้จักฐานะของคุณชายหลินก็พอจะเข้าใจได้ แต่หลินหน่วนเป็นแค่คนใช้ทำตัวโอ้ อย่าไปเชื่อเถอะนะ”

“โวยวายกันตั้งนาน ที่แท้หลินหน่วนเป็นคนใช้ของคุณชายหลินเหรอ ถึงว่าได้เข้าออกงานได้ ฉันก็คิดว่าเป็นคนใหญ่คนโตซะอีก”

“ใครบอกว่าหลินหน่วนเป็นคนใช้”

—

“คุณชายเก้าใจดีมากเลย หลินหน่วน คุณชายเก้าต้องดูเรื่องที่เธอแอบอ้างเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 แน่ถึงได้มาจัดการเธอ หลินหน่วน หน่วนดูซิว่าเธอจะแก้ตัวยังไงอีก อย่ามาหาว่าฉันไม่ช่วยเธอนะ เธอเป็นคนดื้อเอง อีกเดี๋ยวฉันจะไม่ช่วยเธอแก้ต่างอะไรสักคำ ช่วยฉันเหรอ อีกเดี๋ยวอย่าคุกเข่าขอร้องฉันแล้วกัน ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ”

“ชายเก้า ผมฉันไม่ได้มาช้าใช่ไหม มาพอดีเลยค่ะ ทุกคนรอกันนานเลย รองผู้อำนวยการมีธุระมาไม่ได้ เพราะงั้นฉันจะเป็นตัวแทนส่งมอบให้เธอเอง เป็นพวกเพชร รถหรูแล้วก็พวกคฤหาสน์ ถ้าเธอชอบก็เก็บไว้ได้ เพชรระดับพันล้าน ชุดเดรสสั่งตัด คฤหาสน์วิวแม่น้ำ ไหนจะรถ Mercedes สุดหรูอีก น้องรองผู้อำนวยการทุ่มไม่อั้นจริง ๆ”

“พวกนี้ให้หลินหน่วนหมดเลยเหรอ เธอวิเศษวิโสมาจากไหน ฉันจะรับน้ำใจเอาไว้ค่ะ แต่ว่าฉันไม่ได้ทำอะไรเลย จะรับของไว้ไม่ได้ อีกอย่างฉันไม่ชอบทำตัวมีสิทธิพิเศษ งั้นฉันรู้แล้วล่ะว่าจะบอกรองผู้อำนวยการยังไง คุณลุงหลินมาร่วมงานไม่ได้ ดังนั้นเธอเป็นตัวแทนในการขึ้นกล่าวบนเวทีนะ เข้าใจไหม”

“อือ หลินเฟิง คุณชายเก้าเคารพหลินหน่วนขนาดนี้ หลินหน่วนคงไม่ได้เป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 จริงใช่ไหม เป็นไปไม่ได้ เศรษฐีอันดับ 1 มีอำนาจล้นฟ้า ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ออกนอกบ้านจะต้องมีรถหรูคอยรับส่ง บ้านที่อยู่ก็ต้องเป็นคฤหาสน์ ถ้าเธอเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 จริง ๆ ทำไมถึงอยู่บ้านเช่า นั่งรถเมล์ได้ล่ะ ยิ่งไม่มีทางที่จะมาชอบคนแบบฉัน”

“ถูกแล้ว หลินหน่วนเป็นแค่ลูกสาวของพี่เลี้ยงบ้านนาย จะเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ได้ยังไง ฉันคงเบลอไปแล้ว”

“สวัสดีทุกคน ฉันชื่อหลินหน่วน วันนี้ฉันเป็นตัวแทนคุณพ่อของฉันเพื่อกล่าวบนเวที จริง ๆ แล้วฉันเองก็เพิ่งรู้เมื่อวานว่าพ่อของฉันเป็นเศรษฐีอันดับ 1 ส่วนฉันเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1”

“หลินหน่วนเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 จริงเหรอ นี่รู้เรื่องหรือยัง พ่อของลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ไม่เพียงแต่ซื้ออันลิสตันของเราไปแล้วเท่านั้น อีกทั้งยังพักเงินตั้ง 1,000 ล้าน 1,000 ล้านเหรอ ผู้หญิงคนนั้นเป็นคุณชายแห่งเมืองหลวง คนที่ทำให้เขาทำตัวแบบนี้ได้ก็มีแค่ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 แล้วล่ะ หรือว่าก่อนหน้านี้เธอปกปิดตัวตน งั้นเมื่อกี้ฉัน หลินเฟิง ดูเหมือนว่าหลินหน่วนจะเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 จริง เราจะทำยังไงดี”

“เออะ หน่วน ๆ คุณชายใหญ่หลินทำอะไรน่ะ ต่อหน้าคนตั้งเยอะมาเรียกหน่วน ๆ อะไรอ่ะ นายไม่เอาแฟนนายแล้วเหรอ”

“หน่วน ๆ พวกเราโตมาด้วยกัน เธอรู้จักฉันดี ฉันน่ะแค่เบลอไปชั่วขณะก่อนหน้านี้ ฉันเป็นคนผิดเอง ฉันตาบอดมองไม่เห็นสิ่งดี ๆ ที่จะทำให้ฉัน ตอนนี้ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว เธอให้โอกาสฉันอีกครั้งนะ โอเคมั้ย”

“หลินเฟิง ถ้าฉันไม่ใช่ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ยังเป็นลูกสาวคนเก็บขยะคนนั้นอยู่นายยังจะคบกับฉันอยู่แน่นอนสิ”

“พวกเราน่ะเติบโตมาด้วยกัน ใจฉันที่มีต่อเธอไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ขอแค่เธอตกลงเราก็มาเริ่มใหม่กันได้เลย”

“เริ่มต้นใหม่เหรอ ได้สิ ขอแค่ตอนนี้นายกล้าวางศักดิ์ศรีลงและขอโทษฉันต่อหน้าทุกคน ฉันจะลองคิดดู”

“เฮ้ย ดูเหมือนว่าฐานะของฉันในใจของนายยังไม่ดีมากพอนะ ฉันคุกเข่า โอ”

“เธอปั่นหัวฉันเหรอ หลินเฟิง ถ้านายยังมีศักดิ์ศรีอยู่บ้างฉันยังพอทนมองหน้านายได้อยู่ แต่คิดไม่ถึงว่านายจะยินยอมคุกเข่าให้ฉันเพื่อเงิน ตอนแรกฉันคิดว่าจะทำให้นายหมดตัว ตอนนี้ฉันเปลี่ยนความคิดแล้ว ฉันจะค่อย ๆ ค่อย ๆ ค่อย ๆ ทำลายนาย”

“นายน่ะเหรอ หลินเฟิง นายคู่ควรกับหลินหน่วนเหรอ ฝันสูงเกินไปแล้ว จิ๋งจื่อว่า จัดการคนที่เกาะเรื่องพวกนี้หน่อย งานเลี้ยงดำเนินการตามปกติ ฝากนายด้วยนะ ฉันจัดการเอง”

“ทำไมจะให้ฉันหาคนมาเชิญนายเหรอ แมงดาชัด ๆ นี่”

“พอเถอะน่า เชื่อเลยอ่ะ อ่า เนาะ พี่คะ พี่โมรีรออะไรอยู่ รีบตามไปสิ คะ เฮ้ย โธ่เอ๊ย พี่คะ ว่ามาเถอะ ถ้าพี่ไม่ขึ้นไปเดี๋ยวพี่สะใภ้จะถูกรุ่นพี่หลิงยวนตามตัวไปนะ”

“เธอไม่ได้เป็นไข้นี่ ผู้เหลวไหลอะไร ถ้าไม่มีแฟนเธอจะมีพี่สะใภ้ได้ยังไง หน่วน ๆ ไม่ใช่ว่าที่พี่สะใภ้คืออะไรกัน ให้ตายเถอะเธอพูดเหลวไหลอะไรของเธอน่ะ”

“ให้เธอไปดูแลหลินหน่วนเป็นสิ่งที่หลิงยวนต้องการ ฉันจะไปกล้าแย่งผู้หญิงของหลิงยวนเหรอ ฉันอยากตายหรือไง”

“รุ่นพี่หลิงยวนเหรอ รู้ว่ารุ่นพี่หลิงยวน จริง ๆ แล้วพี่ก็ไม่ค่อยแน่ใจแต่พี่ไม่เคยเห็นหลิงยวนใส่ใจผู้หญิงคนไหนขนาดนี้มาก่อน ต้องมีเรื่องอะไรแน่นอน”

“เธอให้พวกเขามางานเลี้ยงเพื่อแก้แค้นหลินเฟิงอย่างงั้นเหรอ ในเมื่อรสชาติของการได้มาและเสียไปมันทำให้คนเราเสียใจมากกว่า เธอเป็นเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด”

“รุ่นพี่หลิงยวนรู้จักฉันเมื่อก่อนล่ะค่ะ เออ วันนี้ก็ถือว่าฉันช่วยเธอเอาไว้ เลี้ยงข้าวฉันสักมื้อคงไม่เกินไปมั้ง”

“อึ ได้สิคะ ถ้าไม่ใช่เพราะรุ่นพี่หลิงยวนรีบตามมาทันฉันคงถูกก่อกวนอีกพักใหญ่เลย ถ้าตอนนี้รุ่นพี่หลิงยวนมีเวลาพวกเราไปกินข้าวกันเลยก็ได้นะ”

“วันนี้ฉันมีธุระอีก เธอติดข้าวฉันอยู่ 1 มื้อนะ งั้นต่อไปถ้ารุ่นพี่หลิงยวนมีเวลาฉันไปกินข้าวด้วยได้ตลอดเลย ไปเข้าร่วมงานกันเถอะ จบงานเลี้ยงแล้วฉันจะส่งเธอกลับบ้านค่ะ”

“ขอบคุณรุ่นพี่หลิงยวนที่มาส่งนะคะ ฉันเข้าไปก่อน”

“ไม่ใช่ เธอขึ้นไปแล้วนายจะมองอะไรอีก ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ได้ งานเลี้ยงจบแล้วฉันมาส่งน้องสาวฉันกลับหอไม่ได้หรือไง”

“รุ่นพี่หลิงยวนคะ งั้นฉันกลับก่อนนะ บ๊ายบายค่ะ”

“เฮ้อ นี่หลิงยวน นายคงไม่ได้ชอบยายหลินหน่วนจริง ๆ ใช่ไหม ฉันจำได้สมัยมัธยมน่ะนายชอบยายแสงจันทร์ไม่ใช่เหรอ เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่ปีไม่รักษาพรหมจรรย์เพื่อยายแสงจันทร์แล้วเหรอ”

“พูดดี ๆ หน่อย อย่ามายายเยอ ชื่อหลินหน่วน”

“โธ่ โอ๊ย ฉันน่ะชอบรักแท้ที่สุดแล้ว รอบตัวฉันน่ะมีแค่นายที่ฝากใฝ่รักแท้ นายแอบรักมาตั้ง 3 ปีคิดว่าจะรอต่อไปซะอีก ฉันผิดหวังมาก”

“ก็เธอไง”

“หา นายหมายความว่าเธอคือคนที่นายแอบชอบ”

“อือ อือ คือยายแสงจันทร์ที่นายแอบชอบมา 3 ปี งั้นเหรอ หื งั้นเมื่อกี้ยายแสงจันทร์เชิญนายไปกินข้าวทำไมไม่ไป โอกาสดีจะตาย”

“น่าจะเข้าใจอะไร ถ้าบุกเร็วเกินไปจะส่งผลตรงข้ามนะ”

“เออ ว่า เฮ้ย คิดไม่ถึงว่าปกติรุ่นพี่หลิงที่ปกติเป็นคนใจร้อนตอนนี้รู้จักค่อย ๆ แล้วเหรอ”

“หา ใจร้อนอะไร เอ้า เรียกว่าเด็ดขาดต่างหาก”

“เด็ดขาดเหรอ เด็ดขาดบ้าอะไร”

“อะไรนะ โอเคค่ะ หนูรู้แล้ว”

“หลินเฟิง วันนี้เราถูกหลินหน่วนหยิบบ้านนั้นหลอกเข้าแล้ว”

“เธอหมายความว่าอะไรน่ะ ถูกเธอหลอกอะไรกัน”

“เมื่อกี้พ่อฉันโทรมาบอกว่าวันนี้ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ไม่ได้มาที่งานด้วยซ้ำ ที่แท้แบบนี้นี่เอง วันนี้หลิงยวนเอาใจใส่หลินหน่วนมาก ๆ จะต้องเป็นเพราะยายบ้านั่นปีนขึ้นเตียงหลิงยวน ทั้งหมดนี่หลิงยวนเป็นคนจัดแจงแทนเธอทุกอย่าง เป้าหมายก็เพื่อแก้แค้นฉัน ฉันก็ว่าหลินหน่วนจะพลิกฉากมาเป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ขนาดนี้ได้ยังไงกัน ที่แท้ก็โกหก”

“หลินเฟิง วันนี้นายคงไม่ได้คิดว่าเธอเป็นลูกสาวอันดับ 1 จริง ๆ แล้วรู้สึกเสียใจที่เลิกกับเธอใช่ไหม”

“จะเป็นไปได้ยังไง ใต้หัวเข่าของชายหนุ่มมีทองเว้ย เธอรู้จักฉันดี ฉันน่ะไม่ก่อผู้หญิงเพื่อทำสิ่งที่ตัวเองต้องการหรอกนะ ฉันน่ะกลัวว่าเรื่องของฉันจะทำเธอลำบากไปด้วย ดังนั้นเพื่อเธอฉันเลยได้คุกเข่าขอร้อง”

“ฉันก็ว่าแล้ว หลินเฟิง คนสูงส่งแบบนายยอมคุกเข่าเพื่อฉันแบบนี้ ฉันมองคนไม่ผิดจริง ๆ เอาล่ะ อย่าไปใส่ใจเลยนะ พรุ่งนี้พวกเราไปเดินห้างกัน เธอชอบอะไรเราก็ซื้อกันเลย โอเค”

“ดิน หน่วน ๆ เธอมีหลิงยวนคอยชูคอมาต่อกรกับฉัน ถึงขั้นเปิดโปงฐานะของฉัน งั้นเธอก็จะไม่ได้เสวยสุขเหมือน”

“ทำไมมองอะไรน่ะ”

“นายกับหลินหน่วนมีโชคชะตาต่อกันจริง ๆ นะ มาตรวจดูห้างก็ยังถูกนายเจอเข้าจนได้ เลิกตรวจห้างก่อนแล้วกัน ไปที่ที่นึงกับฉันหน่อย”

“ไม่ตรวจห้างแล้วเหรอ งั้นนายจะไปไหน”

“หลิงยวน ฉันไม่ได้จะว่านายนะ ทำไมความคิดนายเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ถึงยังไงฉันก็เป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลเจียงนะ วัน ๆ วิ่งไล่ตามนายไปทั่ว ใช้ชีวิตเหมือนผู้ช่วยเลย”

“ให้ตายสิ หน่วน ๆ เธอใส่รองเท้าคู่นี้มานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย ผืนรองเท้าขาดหมดแล้วยังไม่ยอมเปลี่ยนอีก เธอเป็นถึงลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 เลยนะ ยังจะมาประหยัดอีก พูดไปใครจะเชื่อกัน ก่อนหน้านี้เพื่อส่งไอ้เลวหลินเฟิงเรียนหนังสือฉันต้องประหยัดมาก ไม่ใกล้จะใช้เงินเพื่อตัวเองเลย รองเท้าขาดก็ตัดสินใจซื้อใหม่ไม่ได้ โธ่ ก่อนหน้านี้ฉันประหยัดจนชินแล้ว จะให้เปลี่ยนเลยก็ทำไม่ได้น่ะ แต่เธอพูดถูกนะ ยังไงฉันก็เป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ฉันคนดูแลตัวเองดี ๆ หน่อย รองเท้าคู่นี้คนเปลี่ยนได้แล้วจริง ๆ อ่ะ”

“โหนี่มีร้านรองเท้าตรงนี้พอดี พวกเราไปดูกันเถอะ”

“โอเค หลินหน่วน หน่วน ๆ รีบนั่งเร็ว”

“อื หน่วน ๆ รองเท้าคู่นี้สวยขนาดนี้ เธอใส่แล้วต้องสวยมากแน่ สวยมากเลยนะ”

“ยังไงซะตอนนี้ฉันก็เป็นคนรวยแล้ว จะฟุ่มเฟือยหน่อยก็ไม่เป็นไรมั้ง หึ จากที่ฉันรู้มารองเท้าคู่นี้คู่ละ 30,000 บาทนะ พวกเธอซื้อไม่ไหวหรอก”

“พวกเธออีกแล้วเหรอ โลกแคบซะจริง หึ พวกเราจะซื้อไหวหรือไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเธอเหรอ”

“หลินหน่วน คนระดับไหนก็เหมือนกับรองเท้าระดับนั้น เธอฐานะไม่ดีไม่มีใครหัวเราะเยาะเธอหรอก แต่เพื่อเกียรติยศจำปลอม เธอกลับซื้อรองเท้าที่ไม่สมฐานะตัวเอง บวกกับชุดตลาดของเธอ แบบนี้สิคนอื่นถึงจะหัวเราะ”

“ยะ นี่เกี่ยวอะไรกับพวกเธอด้วยเหรอ หรือว่าพวกเธอเป็นเจ้าของร้านนี้ ถ้าไม่มีธุระแล้วก็รีบใส่หัวไป อย่ามาทำให้ฉันเสียอารมณ์”

“ลองรองเท้าจะไม่เกี่ยวข้องได้ยังไง เธอแต่งตัวตลาดก็แย่พอแล้ว หึ รองเท้ายังขาดอีก เธอแต่งตัวแบบนี้ออกจากบ้านได้ยังไงกัน”

“ฉันแต่งตัวสะอาดสบาย ๆ มีภูมิฐาน ฉันไม่เห็นว่ามันมีปัญหาตรงไหนเลยน่ะ อีกอย่างนึงการแต่งตัวก็ไม่ได้แสดงถึงสถานะของคน ๆ นึง คนบางคนแต่งตัวให้ดียังไงก็ยังคงปลอมยังคงมีแต่เปลือก ฉันขี้เกียจพูดกับเธอแล้ว สวัสดีค่ะ ฉันเอารองเท้าคู่นี้ค่ะ ห่อให้ฉันด้วยนะคะ”

“ได้ค่ะ คุณผู้หญิง ฉันตามฉันมาค่ะ เดี๋ยวก่อน ไม่ต้องสนใจเค้าค่ะ แค่หมาเห่า คุณคิดจะทำให้ลูกค้ามาซื้อของไม่พอใจเพราะอยากคุณจนคนนี้เหรอ คุณดูเธอแต่งตัวสิ เหมือนคนมีปัญญาจะซื้อรองเท้าซะที่ไหน”

“หลินหน่วน ราคารองเท้าคู่นี้ 30,000 บาท ไม่ใช่ 3 บาท เธอจะไปมีเงินซื้อได้ยังไง”

“จริงสิ ออกประตูไปทางซ้ายมีแผงขายของอยู่ ของที่นั่นน่ะเหมาะกับเธอมากกว่า”

“นายพูดจบหรือยังเนี่ย อย่าว่าแต่ 30,000 บาทเลย ถึงแม้จะ 300,000 บาท 3 ล้านบาท หน่วนของฉันก็ซื้อได้ เงินแค่นี้สำหรับคนอื่นไม่ได้มากมายอะไร แต่สำหรับหลินหน่วนแล้ว ถึงเธอจะขายของทุกอย่างก็ไม่มีปัญญาหรอก”

“หลินเฟิง นายพูดจาแน่วแน่แบบนี้ นายไม่กลัวว่าวันนึงนายจะหน้าแตกแล้วเหรอ”

“หึ หน้าแตกเหรอ หลินฟังใจกว้างไม่ถือสา เธออย่ามาพูดมั่วซั่วเว้ย เธอมีฐานะต้อยต่ำอาจจะชอบเกียรติยศจอมปลอม พวกเราอย่าไปถือสาเลย หมากัดพวกเรา 1 ครั้ง พวกเราก็กัดกลับไม่ได้หรอก”

“ก็จริงนะ ฉันก็ไม่อยากลดฐานะตัวเองไปเอาเรื่องกับคนชั้นต่ำหรอก แต่ว่าจากฐานะของเธอแล้วไม่คู่ควรกับรองเท้าที่ฉันชอบล่ะ”

“พอได้แล้ว คำก็คนชั้นต่ำ 2 คำก็คนชั้นต่ำ เธอน่ะสูงส่งขนาดไหน ยังไงซะรองเท้าคู่นี้ก็ไม่ได้มีแค่คู่เดียว ในเมื่อเธอจะเอางั้น พวกเธอซื้อก่อนเลย”

“ชึ ดูเหมือนว่าเธอก็รู้ว่าคนแบบเธอพอสั่งรองเท้าคู่นี้แล้วก็แค่เรียกร้องความสนใจ แต่ว่าเวยไม่ใช่แบบนั้น ในเมื่อเวยชอบแล้วก็พนักงาน ผมเอารองเท้าคู่นี้ ถือว่าฉันซื้อให้เป็นของขวัญครบรอบ 1 เดือน นะ เอาล่ะ วันนี้ฉันจะให้เธอเห็นว่าอะไรคือความแตกต่าง รองเท้าคู่นี้ในร้านมีอีกกี่คู่”

“ผู้ชายคะ ยังมีอีก 3 คู่ค่ะ”

“โอเค ห่อให้ผมหมดเลย หึ บัตรธนาคาร อื นายเอาบัตรนี้ไปนะ ด้านในเป็นเงินทุนการศึกษากับเงินที่ฉันทำงานบวกกันแล้วนะ จะมีประมาณ 100,000 บาท นายเอาไปตั้งใจอ่านหนังสือนะ ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน”

“พี่แท้ก็คิดจะใช้เงินของฉันมาหลอกคนอื่นอีกแล้ว หลินเฟิง นายคิดจะหลอกคนอื่นงั้นเหรอ ฉันจะรอวันที่นายหน้าแตก”

“คุณคะ เชิญชำระเงินด้านนี้ค่ะ”

“อือ ชิ ชำระเงินไม่สำเร็จ ยอดคงเหลือในบัตรไม่เพียงพอ”

“คุณชายใหญ่หลิน แค่ 30,000 บาท ไม่ใช่ 3 ล้านสักหน่อย เงินแค่นี้คุณชายใหญ่หลินก็ไม่มีเหรอ”

“คุณคะ งั้นฉันลองรูดราคารองเท้าคู่เดียวดูนะคะ ฉันทำเงินไม่สำเร็จ คงเหลือในบัตรไม่เพียงพอ”

“หลินเฟิง ไหงได้บอกว่าพอให้เงินค่าขนมนายได้เราตั้งหลายล้านไง ทำไมในบัตรนี้มีเงินไม่ถึง 30,000 ล่ะ”

“จะไม่มีเงินได้ยังไง ฉันจำได้ว่าหน่วนบอกว่าฝากเงินไว้ในแบตนี้ 100,000 บาท เครื่องนี้ต้องพังแน่นอน ไปพวกเรามาซื้อที่หลังเถอะ รำไม่ดีอย่าโทษปีก โทษกรองสิ รูดบัตรฉันดูนะคะ ชำระเงินสำเร็จ”

“คุณคะ เดี๋ยวฉันห่อสินค้าให้นะคะ”

“อ๊ะ เก่งจริงนะเธอ ฉันก็ว่าเธอเอาเงินมาจากไหนมาซื้อรองเท้าแพงขนาดนี้ เอาเงินที่เหลือขึ้นมานะ”

“เงินอะไรกัน ถ้ายังจะมาใส่แทรกอีก คนจนเก็บขยะอย่างเธอจะมีเงินซื้อรองเท้าคู่ละ 30,000 บาทได้ยังไง เธอต้องขโมยเงินนี้มาจากหลินเฟิงแน่นอน”

“หลินหน่วน เงินนี่เป็นของฉันที่เก็บมาจากตอนทำงานพาร์ทไทม์ เธอกล้ามาขโมยเงินฉันเหรอ”

“พวกนายมีหลักฐานเหรอ ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงมาใส่ร้ายคนอื่น หลินเฟิง มีแฟนแบบฉันไม่ต้องการเงินแล้ว ทำไมจะต้องไปใส่ร้ายเธอกัน”

“หลินเฟิง ครั้งนี้น่ะโชคดีที่พวกเราจับได้ก่อน ถ้าปล่อยไว้เธอต้องขโมยเงินนายไปอีกเยอะแน่ ฉันน่ะไม่แคร์เรื่องเงินอยู่แล้ว แต่ว่าหลินหน่วน บัตรใบนี้เป็นเงินที่ฉันเก็บหอมรอมริบมาเพื่อซื้อของขวัญให้เวย ถ้าฉันยังยอมให้เธออีกมันก็เท่ากับว่าเป็นการทำลายเธอ เอาแบบนี้ เธอคืนเงินมาให้ฉัน ฉันจะไม่ลากเธอเข้าคุก”

“หลินเฟิง ละครของนายมันจะจบลงตอนไหนกันน่ะ สมัยที่นายเรียนมหาลัยฉันก็เป็นคนส่งเสีย ตอนนี้เลิกกันแล้วนายยังจะมาใช้เงินของฉันเพื่อเลี้ยงนายกับผู้หญิงของนายอีก นายนี่ตีบทแตกจริง ๆ นะ”

“คุณชายหลิน ฉันสงสารนายจัง นายจ่ายเงินให้เธอไปตั้งมากมาย เธอกลับไม่สำนึกบุญคุณ คนที่คิดไม่เสื่ออย่างเธอฉันว่าควรแจ้งตำรวจให้เครื่องชีวิตที่เหลือของเธอไปกินข้าวแดงในคุก”

“ใช่ ๆ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ฉันต้องแจ้งตำรวจ ฉันจะโทรหาตำรวจตอนนี้เลย แจ้งตำรวจ”

“หลินเฟิง เว้ย เธอมีฐานะยากจนอาจจะหน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ ถ้าตำรวจมาจริง ๆ ชีวิตเธอต้องพังแน่นอน เงินน่ะฉันไม่ให้เธอคืนก็ได้ ถือว่าเป็นเงินเดือนให้คนใช้ก็แล้วกัน แต่บัดนี้พ่อฉันเป็นคนให้ไว้ ฉันต้องเอาไปด้วย”

“หลินเฟิง นายเป็นคนจิตใจดีมากถึงถูกนี่ควบคุมเอา หลินเฟิงตอนนั้นที่มีการศึกษาภาพบังคับจนจบ ม.6 นายไม่ได้เรียนเหรอ นายครอบครองทรัพย์ของคนอื่นโดยไม่ถูกกฎหมายแถมมีเงินจำนวนมากต้องเข้าคุกนะ นายรีบคืนฉันมาซะ”

“หลิน เธอฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ ฉันบอกแล้วไงว่าบัดนี้เป็นของฉัน อีกอย่างก่อนหน้านี้เธอใช้เงินของฉันถึงไม่ถึงล้านก็เป็นแสน ฉันไม่ให้เธอคืนก็เมตตามากแล้ว”

“งั้นเหรอ งั้นฉันกลัวมากเลย กลัวแล้วสินะ ฉันปล่อยเธอไปก็ได้ นี่รองเท้านั่นเธอคุกเข่าต่อหน้าฉันตอนนี้และใส่ให้ฉันสิ”

“คุณชายหลิน นายควรทำแบบนี้ตั้งนานแล้วนะ ปล่อยให้เยนี่ได้ใจตั้งนาน มัวรีรออะไรเล่า ยังไม่เรียบคู่เข่าใส่รองเท้าให้ฉันอีก อย่าลืมสิเธอเป็นคนใช้นะ”

“ใครก็ได้ ในเมื่อเธอไม่ยอมคุกเข่างั้นก็ช่วยเธอน่ะแล้วกัน คืนเชียว”

“คุณตำรวจคะ นี่เลยค่ะ เธอขโมยเงินของแฟนฉัน คนแบบนี้ออกจากมหาวิทยาลัยไปก็เป็นขยะสังคม รีบจับเลยค่ะ”

“ยี่ เฉียวเวย เรียกตำรวจมางั้นเหรอ เธอบ้าไปแล้วหรือไง จะฆ่าฉันให้ตายเหรอ”

“เธอพูดเหลวไหล พวกเธอต่างหากที่ใส่ร้ายคนอื่น”

“คุณลุงตำรวจคะ อย่าฟังความข้างเดียวเด็ดขาดเลยนะคะ”

“คะ เค้านี่ รุ่นน้อง คิดไม่ถึงว่าเราจะได้เจอกันอีกเร็วขนาดนี้ เอิ สวัสดีค่ะรุ่นพี่เจียง สวัสดีค่ะรุ่นพี่หลิงยวน เธอดูไม่ดีเลย”

—

“นะคุณชายค่ะ สถานะหลินหน่วนจะให้คุณอุ้มได้ยังไงกัน เอารองเท้าที่ฉันเพิ่งซื้อมา”

“เอารองเท้าที่ฉันเพิ่งซื้อมา”

“รุ่นพี่หลิงยวน ฉันใส่เองก็ได้ค่ะ อยู่นิ่ง ๆ รองเท้านี้เพิ่งซื้อมาไม่รู้เลยว่าพอดีมั้ย รองเท้านี้เหมือนสั่งทำเลย มีแค่คู่เดียว ราคา 300,000 บาทเลยนะ ทำไมรุ่นพี่หลิงยวนถึงใส่รองเท้าให้ฉันเองล่ะ หรือว่าเป็นเพราะคุณพ่อบอกให้เขาดูแลฉัน เขาเห็นกับหน้าคุณพ่อถึงได้ดูแลฉันดีขนาดนี้”

“น่ะ ให้ตายเถอะ ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหมเนี่ย รุ่นพี่หลิงยวนคุกเข่าลงใส่รองเท้าให้หน่วน ๆ มันเหมือนฉากในนิยายเลย ฉันจิ้นมากเลย”

“ฉันก็จิ้นเหมือนกัน พี่ว่าทำไมอยู่ดี ๆ หลิงยวนถึงยกเลิกการตรวจห้างก็เพื่อมาซื้อรองเท้าให้ยายแสงจันทร์เจ้านี่นี่ แกล้งแสดงละครอีกแล้ว”

“เหมือนว่าจะพอดีมากเลย ดูเหมือนพนักงานจะไม่ได้หลอกฉัน สวยจริง ๆ”

“คุณชายหลิงครับ ทำไมถึงลดตัวเองไปสมรองเท้าให้คนอื่นล่ะครับ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นยายนี่อีก”

“น หมายความว่าหลินหน่วนขโมยเงินนายไปเหรอ”

“ใช่ครับ บัดนี้ก่อนหน้านี้ผมให้เธอเป็นคนเก็บเอาไว้ แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะขโมยไป ยังดีที่วันนี้ผมมาเห็นเข้าจนไม่ได้ก่อให้เกิดเรื่องใหญ่ ผมน่ะเป็นคนไม่สนใจเรื่องเงิน ในเมื่อได้บัตรกลับมาแล้วผมก็จะไม่ถือสาเธอ”

“ทำไมฉันถึงลืมผู้ชายเร็ว ๆ คนนี้ไปได้นะ บรรยากาศดีแบบนี้เขาทำลายหมดเลย”

“หลินเฟิง ฉันรู้ว่านายสมองไม่ปกติแต่นายอย่าแสดงออกให้มันชัดเจนมากได้มั้ย ไม่ใช่ว่านายแย่งบัตรนี้ไปแล้วบัดนี้จะกลายเป็นของนายนะ”

“คุณชายหลิน ฉันรู้ว่านายมีฐานะทางบ้านดีไม่สนใจเรื่องเงินแค่นี้หรอก แต่หน่วนน่ะไม่รู้จักจากบุญคุณ ฉันว่าถือโอกาสที่ตำรวจยังอยู่จากพวกเธอซะสอบสวนเลยว่าได้ขโมยอะไรของตระกูลหลินไปอีกมั้ย”

“เมื่อกี้เขาไม่ได้พูดถึงเธอใช่ไหม ทำไมเขาพูดอะไรเธอก็เชื่อล่ะ ถ้าว่างมากกลับไปบ้านไปอาบแดดบ้างเถอะ ให้ผิวแทนหน่อยจะได้ไม่มีใครบอกว่าเธอเป็นยายซีดไร้สมอง”

“ถ้านี่คุณชายเก้า อย่าไปเชื่อที่เยนี่โกหกนะ ฉันขอแจ้งความหลินหน่วน ขโมยทรัพย์สินแล้วก็เงินของหลินเฟิงไปมาก หวังว่าคุณชายเก้าจะสืบและคืนความยุติธรรมให้คุณชายหลินด้วย”

“บัตรใบนี้ฉันเป็นคนมอบให้หลินหน่วนเองกับมือ จะเป็นของคนอื่นได้ยังไง”

“อะไรนะ คุณชายเก้าเป็นคนให้หลินหน่วนเองหรอ”

“พวกนายไม่เชื่อหรือสงสัยว่าหลิงยวนจะมาเอาเปรียบพวกนาย”

“ฉัน คุณชายหลิน นายบอกไม่ใช่เหรอว่าบัดนี้เป็นของนาย ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ”

“เออะ อ๋อ บัตรแบ็คการ์ดผมที่หายไปก่อนหน้านี้มันเหมือนกับบัตรใบนี้มาก ผมก็เลยอาจจะมองผิดไป ที่แท้หน้าตาบัตรมันเหมือนกันเลย จำผิดนี่เอง อีกอย่างถึงแม้ว่าหลินหน่วนจะไม่มีบัตรแบ็คการ์ดนี้แต่เธอก็แอบโอนเงินของหลินเฟิงไปเยอะมากเลยนะคะ ไม่อย่างนั้นบัตรของหลินเฟิงจะมีเงินไม่ถึง 30,000 ได้ยังไง”

“คุณครับ คุณบอกว่าคุณหนูหลินขโมยเงินของผู้ชายท่านนี้ไป ใครเป็นผู้แจ้ง คนนั้นเป็นผู้แสดงหลักฐาน พวกคุณมีหลักฐานไหมครับ”

“หลัก หลักฐานเหรอ หลินหน่วน ครอบครัวเธอเป็นคนเก็บขยะ แม้แต่ค่าเทอมหลินเฟิงก็เป็นคนจ่าย ตอนนี้เธอกลับมาลูดบัตรจ่ายเงินรองเท้าคู่ละ 30,000 นี่มันไม่ใช่ฐานะแล้วเรียกว่าอะไร หมายความว่าเธอรู้แล้วว่าบัตรของหลินเฟิงมีเงินเท่าไหร่ หลินเฟิงเป็นถึงคุณชายใหญ่ของตระกูลหลิน อายุน้อยก็มีเงินเป็นพันล้าน เงินหมุนเวียนในธนาคารอย่างน้อยก็เป็นล้าน ๆ ถึงแม้พวกเราจะไม่สนใจเงินไม่กี่หมื่นนั่น แต่ก็จะปล่อยให้คนชั่วลอยนวลไปไม่ได้หรอกค่ะ”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นเงินที่พวกคุณทำหายไปก็ไม่เกี่ยวข้องกับคุณหนูหลินครับ”

“คุณพูดอะไรของคุณน่ะ”

“จากที่ผมตรวจสอบมา ยอดเงินโอนในบัญชีธนาคารของหลินเฟิงเองทั้งหมดคือ 736.25 บาท จ่ายแม้แต่ศูนย์ตนเองของลูกเท้าคู่นี้ยังไม่ได้เลย เงินในธนาคารที่คุณบอกว่ามีเป็นล้านมันมาจากที่ไหน”

“เป็นไปได้ยังไงกันน่ะ พวกคุณต้องเข้าใจผิดแน่ หลินเฟิง โพสต์ว่าวัน ๆ กินข้าวเมลพันธุในธนาคารจะมีเงินแค่ 700 บาท ได้ยังไงกัน พวกคุณลืมศูนย์ตัวหลังไปหรือเปล่า”

“อ่ะ พวกคุณกำลังสงสัยความสามารถในการทำงานของลูกน้องคุณชายเก้าอยู่นะครับ”

“เอ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ฉันจะกล้าสงสัยในตัวคุณชายเก้าได้ยังไงกัน”

“ตำรวจครับ ผมขอแจ้งความหลินเฟิงกับเฉียวเวย ตั้งใจใส่ร้ายคุณหนูหลิน ทำการพยายามการโชคทรัพย์ครับ นี่คือหลักฐานครับ ฝ่ายผมปฏิเสธการยอมความ ทำการฟ้องร้องได้ทันทีครับ”

“คุณหนูหลิน นี่ขอของคุณครับ คุณทั้งสองไปกับผมครับ”

“คุณตำรวจ คุณต้องเข้าใจผิดอะไรแน่เลยค่ะ คุณชายหลินรีบอธิบายสิคะ หลินหน่วน เธอตั้งใจแก้แค้นฉันใช่ไหม เพราะที่ฉันเลิกกับเธอเธอก็เลยวางแผนคิดจะทำลายฉัน”

“หลินเฟิง คำโกหก 1 คำต้องใช้คำโกหกมากมายมาปิด ขอแค่เป็นสิ่งปลอมสักวันนึงก็ต้องถูกจับได้ อย่าคิดว่าเธอมีหลิงยวนแล้วเธอจะสูงส่งนักนะ คอยดูเถอะ สักวันนึงเธอจะต้องคุกเข่าขอร้องฉัน”

“ปล่อยนะ ผมเดินเองได้”

“อือ รุ่นพี่หลิงค่ะ ขอบคุณนะคะ พี่ช่วยฉันอีกแล้ว ถ้าครั้งหน้ามีเวลาล่ะก็ฉันเลี้ยงข้าวพี่ได้มั้ยคะ”

“ทำไมต้องครั้งหน้า ไม่ใช่ตอนนี้เหรอคะ”

“งั้นตอนนี้พี่มีเวลา”

“มีเวลา หน่วน ๆ ฉันนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ ฉันกลับมหาวิทยาลัยก่อนนะ ฉันปล่อยให้เธอกับรุ่นพี่หลิงยวนกินข้าวกัน 2 ต่อ 2 แล้วกัน”

“2 ต่อ 2 อะไรกัน พวกเราเคยเจอกัน 2 ครั้งเอง เธออย่าพูดเหลวไหลนะ”

“เงึ ฉากเมื่อกี้นี้ฉันอดแอบถ่ายเอาไว้ไม่ได้ กิ่งทองใบหยกมาก ฉันเชื่อในความรักอีกแล้ว พวกเธอคุยกันดี ๆ นะ เจียงเหยา นี่จริง ๆ เอาแค่นี้ก่อนแล้วกันครับ”

“โอเคค่ะ เออ เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันกินเนื้อวัวไม่ได้ค่ะ เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นให้ฉันได้มั้ยคะ”

“คุณคะ คุณวางใจเถอะนะคะ คุณผู้ชายคนนี้สั่งเอาไว้แล้วค่ะ พวกเราเปลี่ยนเป็นเนื้อหมูหมดแล้วค่ะ”

“ออ ออ คุณชายหลิน ตกลงเรื่องเงินในบัญชีมันอะไรกันแน่ ทำไมยอดเงินคงเหลือในบัตรถึงไม่ถึงพันล่ะคะ”

“เว้ย หรือว่าตอนนี้เธอไม่เชื่อฉันอย่างงั้นเหรอ เอ๊ะ ไม่ใช่แบบนั้น ไม่อย่างงั้นฉันคงไม่ช่วยพูดเข้าข้างในต่อหน้าคุณชายเก้าหรอก แต่ว่าเงินในบัญชี หน้านึงเรื่องมาจนถึงตอนนี้ฉันก็ไม่ปิดบังเธอแล้วล่ะ ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันคบกับหลินหน่วน เธออยากได้อะไรฉันก็ซื้อให้ทุกอย่าง ฉันหมดเงินไปเยอะมาก พอพ่อฉันรู้เรื่องเข้ากลัวว่าฉันจะถูกหลอกก็เลยหยุดให้เงินค่าขนมฉัน ฉันเองก็กลัวเธอเป็นห่วงเลยไม่ได้บอกเธอ”

“ว่าแล้ว ฉันรู้อยู่แล้วเชียว เป็นเพราะหลินหน่วนทำให้เธอต้องจ่ายเงินให้ แล้วตอนนี้ยังมาถูกแทงข้างหลังอีก ฉันเป็นผู้ชายไม่ทำร้ายผู้หญิงถือว่าพลาดไปก็แล้วกัน ช่างเถอะ ไม่ได้ปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้ เธอไม่สำนึกแบบนี้ หลินหน่วนบ้าขนาดนี้ก็เพราะมีคุณชายคอยหนุนหลังอยู่ มันจะต้องมีจุดที่คุณชายไม่สามารถยุ่งได้ หน่วน ในเมื่อเธอยืนยันที่จะต่อกรกับฉัน ฉันก็ปล่อยให้เธออยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว ฉันทั้ง 2 ท่านทานให้อร่อยนะคะ”

“เรื่องหลินเฟิง ถ้าวางแผนจะทำยังไง แกล้งทำตัวน่าสงสารหรอก เอาเงินฉันไปตั้งเยอะ ตอนนี้ยังมาทำลายชื่อเสียงฉันในมหาลัยอีก ฉันแค่ต้องการเอาเงินคืนมาน่ะ เดี๋ยวฉันช่วยจัดการเองนะ”

“รุ่นพี่หลิงยวนคะ จริง ๆ แล้วพี่ไม่ต้องดูแลฉันดีขนาดนี้เพราะเห็นแก่พ่อฉันก็ได้ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวฉันเอง ฉันแก้ปัญหาเองได้ค่ะ”

“คุณลุงหลินฝากให้ฉันดูแลเธอ แต่ว่าเรื่องนี้ฉันต้องการช่วยเอง”

“ะ ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่หลิงยวนคะ จริง ๆ แล้วฉันมีเรื่องนึงที่อยากถามพี่มานาน พี่รู้เบอร์รองเท้าของฉัน แถมยังรู้ว่าฉันแพ้เนื้อวัวอีก อ้อ จริงสิ ครั้งก่อนตอนงานเลี้ยงต้อนรับพี่ยังบอกว่าบอกว่าฉันเปลี่ยนไปจากแต่ก่อน ก่อนหน้านี้พวกเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าคะ”

“พวกเราเรียนมัธยมที่เดียวกัน”

“เรียนมัธยมที่เดียวกันเหรอคะ งั้นทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยเจอพี่เลยล่ะ”

“อ๋อ เพราะฉันเป็นรุ่นพี่เธอ 1 ปี บวกกับฉันเรียนสายวิทคณิตก็เลยไม่ได้เจอกัน”

“งั้นเหรอคะ รีบกินเถอะ เย็นแล้วจะไม่อร่อยนะค่ะ”

“อือ จริง เหยา นี่”

“ฮัลโหล มีอะไรหรอ”

“หน่วน ๆ ฉันก็ไม่อยากจะรบกวนเวลา 2 ต่อ 2 ของเธอกับรุ่นพี่หลิงยวนหรอก แต่ว่าเกิดเรื่องใหญ่ที่หอพักแล้ว เฉียวเวยพาคนมาโยนทิ้งของเธอหมดเลย รีบกลับมาเถอะ”

“เธอใจเย็นก่อนนะ ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้เลย เธออย่าเพิ่งไปมีเรื่องกับเฉียวเวยนะ”

“มีเรื่องอะไรเหรอ”

“พวกหลินเฟิง 2 คนนั้นเหรอ เฉียวเวยต้องอยากช่วยหลินเฟิงแก้แค้นเลยมาหาเรื่องฉันที่หอค่ะ ฉันต้องรีบกลับไปตอนนี้เลย”

“ใจเย็น ๆ นะ เอารถพี่ไปเดี๋ยวพี่จัดการธุระเสร็จจะรีบไปหาเธอนะ”

“ก็ได้ค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะคะ”

“หน่วน ๆ เธอยังปล่อยวางหลินเฟิงไม่ได้ใช่ไหม แต่ไม่เป็นไร เรื่องบางเรื่องฉันช่วยเธอแก้ไขเอง”

“เธอไปตั้งไกลแล้วยังจะมองอีก ถ้านายสนใจเธอขนาดนั้นสมัยมัธยมทำไมถึงไม่จีบล่ะ”

“หน่วน ๆ หลินเฟิงเไม่ได้ชอบเธอ อีกอย่างบ้านเขาก็ฐานะไม่ดี เธอมาคบกับฉันดีกว่า ไปคบกับเขานะ ฉันจะให้เธอได้นั่งรถหรูไปกลับโรงเรียนทุกวัน แบบนี้เธอก็ไม่ต้องไปยืนเบียดบนรถเมล์แล้วล่ะ”

“ฉันไม่ได้กำลังรอถูกใครเลือก ฉันไม่ได้เป็นคนที่จะถูกเลือกได้เหมือนกัน ฉันไม่รู้จักนายแถมไม่ได้สนใจนายด้วย ยิ่งไม่มีทางคบกับนาย อีกอย่างฐานะที่บ้านดีแล้วจะทำไม ไม่ดีแล้วจะทำไม ฉันอาศัยความสามารถของตัวเองหาเงินทุนการศึกษามาเอง ถึงแม้ว่าฉันจะนั่งรถเมล์ก็ไม่รู้สึกอายใคร ลาก่อน”

“นี่เธอรู้จักหลิงยวนมั้ย เเป็นรุ่นพี่เรา 1 ปี ไม่ได้แค่หน้าตาหล่อที่บ้านก็ฐานะดี นักเรียนหญิงหลายคนก็ชอบเมาก”

“หน่วน ๆ ฉันว่าเธอชอบรุ่นพี่หลิงยวนดีกว่าไปจีบหลินเฟิงนะ”

“ฉันไม่เอาหรอก หลิงยวนเหรอ ฉันไม่รู้จักเข้าสักหน่อย หน้าตาหล่อแล้วจะมีประโยชน์อะไร อีกอย่างฉันชอบใครสักคนไม่ได้ดูที่ฐานะสักหน่อย ฉันชอบแค่หลินเฟิง โอกาสนี้ถือว่าฉันแย่งมา ไม่ว่ายังไงก็ตามฉันก็จะไม่ปล่อยมันไป”

“แย่งมาอะไร ทำไมอยู่ไหนก็เจอแต่นาย สเต็กเนี่ยนายกินเลย นี่ฉันแค่มาบอกนายว่าที่มหาวิทยาลัยมีคนมาหาเรื่องหลินหน่วน นายจะรีบร้อนไปไหน บอกกันหน่อยสิ เดี๋ยว”

“ไม่ใช่นี่มันของหน่วน ๆ พวกเธอมีสิทธิ์อะไรมาเอาไปทิ้ง ใส่หัวไปนะ”

“เอ้าทองของเธอโยนทิ้งออกไปให้หมด ทิ้งไปเลย”

“ฉันก็คิดว่าจะลืมฉันไปหมดแล้วซะอีก คิดไม่ถึงว่ายังเก็บรูปสมัยมัธยมไว้ ไม่เคยลืมฉันจากใจเลยสินะ เดี๋ยว ๆ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ไม่เป็นไร พวกเธอทำอะไรอ่ะ”

“หลินหน่วน เธอขโมยทรัพย์สินผิดกฎมหาวิทยาลัยก็อย่าโทษเวยเลย”

“นายความจำเสื่อมเหรอ ตำรวจกับทนายแสดงหลักฐานให้ฉันแล้วว่าฉันไม่ได้ขโมยเงินของคุณชายใหญ่หลินเลย”

“หลินหน่วน ที่หลินเฟิงพูดมันไม่ใช่แค่เงิน 30,000 นะ ระหว่างที่พวกเธอคบกันเธอใช้เงินมากมายอย่างน้อยก็น่าจะเป็นล้าน”

“หึ ทำไมเธอคิดจะเบี้ยวงั้นเหรอ ฉัน ฉันใช้เงินของเค้าเหรอ หลินเฟิง นายไปพูดจาที่อื่นเพื่อชูหน้าตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ นายลืมแล้วเหรอว่าตัวเองไม่มีเงินใช้จนต้องมาขอเงินชัด นายบอกว่าฉันขโมยเหรอ นายพูดถึงตัวเองมากกว่ามั้ง”

“หน่วน ๆ เธอรู้จักฉันดี ไม่ว่าก่อนหน้านี้เธอจะใช้เงินฉันไปเท่าไหร่ฉันก็ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อย แต่ว่าตอนนี้พวกเราเลิกกันแล้ว ฉันขอพูดคำเดิม ขอแค่เธอคืนเงินมาเธอก็จะยังอยู่ต่อได้”

“ติ้นเฟิง นายอุตส่าห์หวังดีพูดเข้าข้างเธอ นายดูทีท่าของเธอสิ จากที่ฉันมองนะเธอน่ะเป็นแค่คนไม่สำนึกบุญคุณ ใครเห็นก็อ่อยไปทั่ว”

“ออนี่เธอ เธอกล้าตบหน้าฉันเหรอ”

“ตบเธอแล้วจะทำไม ในเมื่อพ่อเธอไม่ได้สอนให้เธอรู้จักพูดจาให้ดี งั้นฉันสอนเอง”

“หลินหน่วน ฉันให้โอกาสเธออีกครั้งเพื่อแก้ไขตัวเองแต่เธอไม่สำนึก ตอนนี้ฉันไม่ได้แค่ใจให้เธอคืนเงินแต่ฉันจะให้เธอคุกเข่าขอโทษเวยด้วย ไม่อย่างนั้นเธอก็รับผิดชอบผลที่ตามมาเองก็แล้วกัน”

“งั้นฉันบอกนายเลยนะ สิ่งแรกฉันจะไม่ไปจากหอพัก 2 ฉันจะไม่ให้เงินนายสักบาท ฉันเตือนพวกนายเลยถ้าไปเก็บของฉันขึ้นมาฉันจะให้พวกนายเสียใจไปตลอดชีวิต”

“ฉันหูฝาดหรือเปล่าเนี่ย คุณชายหลินที่มีฐานะร่ำรวยแต่เธอเป็นแค่ลูกคนเก็บขยะกลับทำให้คุณชายหลินเสียใจ น่าไปโอน่ามาจากไหน”

“คุณชายหลินรีบไล่เธอออกไปซะ เธอมันก็แค่คนใช้ กล้าพูดกับนายแบบนี้ ฉันทนมองต่อไปไม่ได้แล้ว”

“แล้วนั่นเกล้ามาเถียงคุณชายหลิน ไล่เธอออกโลด ไล่เธอออก ไม่ส่งสอนหน่วนสักหน่อย”

“บ้า ทายาทคนจอมปลอมของฉันก็จะถูกเวยจับได้ว่า ฉันเป็นแค่คนจนที่ไม่ต่างอะไรกับหลิน หลินหน่วน หลินหน่วน ฉันไม่อยากทำเรื่องให้มันบานปลาย เธอเป็นคนบีบฉันเองนะ พวกนายเอาของเธอไปทิ้งขยะให้หมด เธอชอบเก็บขยะ งั้นต่อไปก็ให้เธออยู่ลานขยะก็แล้วกัน”

“เฮ้ย อยู่เดี๋ยวนี้นะ”

“ห้ะ ไม่เป็นไรใช่ไหม”

“คุณชายเก้า ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณปกป้องเธอขนาดนี้แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาวางอำนาจได้ ตอนนี้ทุกคนรู้หมดแล้วว่าเธอใช้เงินผมแถมยังตบหน้าเวยอีก ผมก็ต้องปกป้องสิ”

“เธอใช้เงินผมแถมยังตบหน้าเวย ปั๊ แย่แล้ว ไม่เคยเห็นคุณชายเก้าโกรธขนาดนี้เลย หลินเฟิงจบเห่แน่”

“ฉันสืบมาเรียบร้อยแล้ว นายไม่เคยจ่ายเงินให้กับหลินหน่วนเลย แต่นี่คือเงินที่หลินหน่วนจ่ายให้กับนายหลังจากที่คบกันรวม ๆ แล้วทั้งหมดเกือบ 100,000 บาท เงิน 100,000 ที่หลินหน่วนทำพาร์ทไทม์และค่อย ๆ เก็บออมเงิน พวกนายคืนมาให้ครบทุกบาททุกสตางค์ด้วยนะ”

“ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหมเนี่ย คุณชายหลินไม่ได้เป็นทายาทคนรวยหรอ ทำไมค่ารถค่าเดินทางต้องใช้เงินของหลินหน่วน เคยเห็นทายาทคนรวยที่ไหนนั่งรถเมล์ซื้อของริมถนนมั่งล่ะ คุณชายหลินเนี่ยตัวยังไงก็ไม่เหมือนท่าทางของคนรวย โกหกแน่นอน”

“ไม่ว่าสถานะคนรวยนี่จะปลอมหรือว่าเป็นเรื่องจริง แต่การใช้เงินของผู้หญิงแถมยังลืมบุญคุณเนี่ย คนแบบนี้มันสวะชัด ๆ เลย ถ้าผู้ชายขายคิดหน้าหมด ถุย”

“เรื่องโกหกทั้งหมดนี้เป็นเรื่องโกหกใช่ เธอต้องปลอมแปลงขึ้นมาแน่ หลังจากที่เธอเลิกกับผม เธอก็ไม่มีเงินใช้แล้ว ดังนั้นคิดวิธีนี้เพื่อมาหลักเอาเงินผมอีก นี่เป็นหลักฐานตามกฎหมาย ถึงนายจะโกหกอีกก็ไร้ประโยชน์”

“แล้วก็เธอ ในเมื่อเธอไม่อยากอยู่ที่หอพักนี้ขนาดนี้ งั้นก็ย้ายไปตั้งแต่วันนี้ เธอย้ายไปอยู่ที่เก่าของเธอซะ ะ นายขึ้นไปด้านบนเก็บข้าวของของเธอ เราย้ายคืนนี้เลยครับ”

“ไม่ได้นะคะ ที่วิทยาเขตเก่าไม่มีทั้งน้ำทั้งไฟ มันไม่ใช่ที่ทุกคนอยู่ได้เลย”

“หลินเฟิง นายรู้จักกับคุณชายเก้าไม่ใช่หรอ นายขอร้องให้เขาให้อภัยเราฉันไม่อยากไปที่วิทยาเขตเก่าจริง ๆ”

“อึ คุณชายเก้าครับ เวย ๆ เป็นแฟนผม คุณเห็นแกหน้าผมแล้วเจอได้สิ”

“แล้วนายก็ย้ายไปกับเธอเลย นี่มีใครอยากขอร้องแทนอีกมั้ย พูดมา”

“โอ้ย หน่วน ๆ ขอโทษนะ เราหลงเชื่อคำพูดของหลินเฟิง จะเข้าใจเธอผิด ฉันขอโทษเธอนะ”

“นั่นสิ เมื่อกี้ฉันต่อว่าเธอด้วย”

“วางใจเถอะ ฉันจะอัปโหลดวิดีโอลงในเว็บไซต์ของมหาลัยเพื่อให้ทุกคนรู้ว่าหลินเฟิงเป็นผู้ชายไม่สำนึกบุญคุณ”

“เว้ย ข้างนอกมีคฤหาสน์หลายที่ ฉันไม่ให้เธอไปอยู่วิทยาเขตเก่าเขาหรอก อื พวกเราไปกันเถอะ”

“คุณชายใหญ่หลิน อย่าเพิ่งรีบไปสิ ในรายการนี้คือจำนวนเงินที่นายใช้ของฉันไป คุณชายใหญ่หลินจะจ่ายเงินสดหรือโอนดีล่ะ”

“หลายวันมานี้เพื่อแสร้งทำเป็นทายาทคนรวยต่อหน้าเพื่อนฉันจะมีเงินได้ยังไง พ่อฉันยังไม่ได้โอนเงินค่าขนมช่วงนี้มาให้ฉัน รอฉันได้เงินแล้วจะโอนให้เธอนะ”

“ฉันว่าฉันคงรอพ่อแสนรวยของนายโอนเงินมาให้ฉันไม่ไหวหรอก เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันจะเขียนสัญญาการยืมเงินให้นาย ภายใน 3 วันนายต้องเอาเงินมาคืนฉัน”

“หลินหน่วน หลินเฟิงไม่ได้ไม่มีเงินนะ อีกอย่างเงินพวกนั้นเป็นเงินที่เธอยินยอมให้หลินเฟิงใช้เอง ตอนนี้เธอจะมาเอาคืนอีก เธอไม่น่ามีอาย”

“ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าไม่ให้เค้าคืน อีกอย่างคุณชายใหญ่หลินมีเงินมากขนาดนี้คงไม่ได้จะควักเงินแค่นี้มาคืนไม่ได้หรอกนะ”

“ทำไมคุณชายใหญ่หลินรู้สึกเสียใจทีหลังเหรอ”

“นวน ๆ เงินแค่ 100,000 เอง ทำไมต้องไว ๆ ขนาดนี้ด้วย”

“พี่หญิงงกไม่เข้าเรื่อง คิดเล็กคิดน้อยน่าอาย ถ้าเธอรวยก็คืนแทนเขาสิ”

“ฉันช่วยก็ได้ คุณชายหลินเป็นแฟนของฉัน ฉันให้เงินเขาใช้ก็เป็นเรื่องปกติ ไม่ได้เหมือนใครบางคนเงินแค่นิดหน่อยวัน ๆ พูดไม่หยุดแถมยังให้คุณชายหลินคืนเงินอีก นี่ในบัตรเนี้ยมีเงิน 100,000 ถือว่าเป็นเงินที่หลินเฟิงให้เธอค่าเลิกกัน แล้วไป ต่อไปก็อยู่ให้ห่างเข้าไว้”

“หึ หึ นี่ นี่เป็นเงินชั้นตั้งแต่แรกต่างหาก”

“หน่วน ๆ ขอโทษนะ เป็นเพราะฉันปกป้องของของเธอไม่ดีปล่อยให้พวกเขาทำของเธอสกปรก”

“ไม่เป็นไร ฉันชินตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ ของพวกนี้เอาไปซักก็ใช้ได้แล้ว แค่มีผ้าห่มที่ใช้ไม่ได้เดี๋ยวฉันนอนไปก่อนแล้วกัน”

“หื ของพวกนี้สกปรกหมดแล้ว ฉันจะให้คนมาเก็บกวาด ฉันหาที่พักเอาไว้แล้ว คฤหาสน์เฉินทาง คฤหาสน์เฉินทางเป็นเขตคนรวยนี่ มีแค่คนที่มีฐานะอย่างลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ถึงจะคู่ควร”

“หลินหน่วน นี่โชคดีจริง ๆ อ่ะ รถอยู่ทางนั้น ฉันไม่ส่งพวกเธอนะ เธอเองก็มาด้วยเถอะ เมื่อกี้เธอคอยปกป้องหน่วน หน่วนเองก็ต้องการเพื่อนพอดี”

“หน่วน ๆ งั้นรออะไรล่ะ สถานที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ฉันยังไม่เคยไปเลย”

“นี่ เดี๋ยวก่อน เอานี่ไปเถอะ”

“หื เฮ้ย วันนี้เป็นพระตาเหลินเฟิงคนเดียว เอาไว้ฉันจะไปด่าเค้าบนเว็บบอร์ดของมหาลัยสักหน่อย”

“โธ่ อย่าไปโกรธให้คนที่ไม่มีค่าพอเลย ถึงเวลาตอนเธอไปด่าเค้าอย่าลืมฉันนะ”

“อ๋อ จริงสิ หน่วน ฉันเห็นตอนที่เธอมาเธอเอามาแค่รูปเดียว ในภาพนั้นมันมีอะไรหรอ”

“อือ อย่างอื่นไม่ได้มีอะไรสำคัญหรอก นี่เป็นรูปสมัยมัธยมของฉันน่ะ”

“ในรูปนี้มันเธอซะที่ไหนเล่า นี่ดูซิเปลี่ยนไปเยอะมากเลยนะ จำไม่ได้เลย”

“หื เอ๊ ทำไมคนนี้เหมือนรุ่นพี่หลิงจัง”

“รุ่นพี่หลิงยวนเหรอ เออ ไม่ใช่ ถึงแม้ว่าฉันกับรุ่นพี่หลิงยวนจะเรียนโรงเรียนเดียวกันแต่ว่าเราอยู่คนละรุ่น เธอจำผิดแล้ว”

“ห้ะ คน ๆ นั้นคือฉันเองล่ะ หลิงยวนถูกรับเข้ามหาวิทยาลัยตั้งแต่ม.4 ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงนึกขึ้นได้ว่าจะเข้าร่วมพิธีเรียนจบ”

“ล่ะ มานักเรียนทุกคนมองกล้องนับพร้อมกัน 1 2 3 เย้”

“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง นี่หน่วน ๆ เธอกับรุ่นพี่หลิงยวนมีโชคชะตาต่อกันมากเลยนะ มีโชคชะตาต่อกันมากจริง ๆ ด้วย”

“อุ้ย มาแล้ว มาแล้ว มาแล้ว อุ้ย ๆ นั่นแหละ นั่นแหละ ออื เ ลยคนที่พูดถึงในเว็บบอร์ดคือเขาแหละ”

“มองอะไร ถ้ามองอีกแมจะควักลูกตาออกมาซะเถอะ”

“เออ เฮะ นี่ นี่มัน เอาคืนย”

“บ้า หลินเฟิง ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกัน ในเว็บบอร์ดของมหาลัยพากันลือให้ทั่วบอกว่านายไม่ใช่ทายาทคนรวย หลินหน่วนต่างหากที่เป็นทายาทคนรวย”

“อ่ะนั่น เอ้า หึ ลูกพ่อ เฮ๊ะ พ่อคะ พอพ่อใส่สูตรแล้วเหมือน CEO มากเลยค่ะ พ่อน่ะเป็นคนรวยอยู่แล้ว”

“อือ ลูก เสื้อผ้าที่พ่อซื้อให้ลูกทำไมถึงไม่ใส่ล่ะ ทำไมยังใส่ชุดนี้ล่ะ หรือว่าหลิงยวนดูแลลูกที่มหาวิทยาลัยไม่ดี”

“เรารุ่นพี่หลิงยวนดีกับหนูมาก เพียงแต่หนูเองที่ประหยัดจนชินน่ะ”

“โธ่ จริง ๆ แล้วพ่อไม่อยากบอกฐานะกับลูกก็เพราะกลัวลูกถูกผู้ชายคนอื่นหลอกเอาเงิน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าลูกยังเคยชินกับการประหยัดเงินอยู่ แต่ว่าแบบนี้ก็ดี”

“ผู้ชายคนนั้นทำไมดูหน้าคุณมากเลย แต่งตัวแบบนี้ดูก็ดูว่าเป็นคนรวยแน่เลย”

“นี่ในว่าตะแก่นั่นจะเป็นเป้าหมายใหม่ของหลินหน่วนหรือเปล่า เขาคือชูก้าแดดดี้คนใหม่ของหน่วน ๆ”

“ะ ชูก้าแดดดี้เหรอ ผู้ชายคนนี้ดูไปแล้วอย่างน้อยน่าจะอายุ 40-50 ปีแล้ว”

“ไปเถอะ วันนี้พ่อจะพาลูกไปดูบ้านใหม่นะ”

“บ้านใหม่เหรอคะ หนูอยากเห็นพอดีเลยว่าบ้านหลังใหม่หน้าตาเป็นยังไง”

“อ่ะ อื ไปขึ้นรถเถอะ”

“เออ ๆ อ เรื่องนี้จริง ๆ ฉันรู้ตั้งนานแล้วตอนที่เราคบกันเธอก็นอกใจไปหาตะแกะนี่ เพราะสาเหตุนี้ฉันเลยเลิกกับเธอ แต่ไม่คิดว่าเธอจะแก้แค้นฉันขนาด เธอคิดทุกวิถีทางมาใส่ร้ายมาทำลายฉัน ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นคนนอกใจก่อนยังจะมาใส่ร้ายทำลายชื่อเสียงในอีก”

“ยายหลินหน่วนนี่ต่อให้ตายก็ไม่พอ พวกเราเอาเรื่องที่เธอถูกผู้ชายแก่เลี้ยงแพร่ออกไป เธออาจจะกลับตัวกลับใจก็ได้ เธอถ่ายรูปหน่วนกับผู้ชายคนนั้นเอาไว้ได้ไม่ใช่เหรอ”

“อื หลินเฟิง นายจิตใจดีเกินไปแล้ว เธอรังแกนายนายยังจะคิดทำให้เธอกลับตัวกลับใจอีก คนหน้าเฟอย่างเธอควรจะปล่อยให้เน่าพังไปซะ ฉันจะโพสต์ลูกของเธอกับตะแก่แน่นลงเว็บบอร์ด แบบนี้ทุกคนก็จะไม่พูดถึงนายอีก”

“นี่ อย่า อย่าลงที่เว็บบอร์ดเลย มันจะส่งผลไม่ดีต่อมหาวิทยาลัย ตอนนี้ที่หลินหน่วนไม่เกรงกลัวอะไรแบบนี้ก็เพราะว่ามีความสัมพันธ์กับคุณชายเก้า ขอแค่เราทำให้คุณชายเก้ารู้เรื่องเข้าล่ะก็ จะทำให้คุณชายเก้าไม่ถูกถลอกต่อ”

“พรุ่งนี้เป็นวันทัศนศึกษาของห้อง ถึงตอนนั้นฉันจะให้อาจารย์ฉันเป็นคนจัดการได้”

“คุณชายเก้ามาที่พูดมาก็มีเหตุผล ถึงตอนนั้นพวกเราก็แฉลูกของเธอกับตะแก่นั่นต่อหน้าทุกคนในห้อง ให้คุณชายเก้าดูด้วย ถ้าคุณชายเก้ารู้ทาแท้ของนางแล้วก็จะต้องทิ้งนางทันทีแน่นอน”

“หึ ได้แล้วเหรอ จริงด้วย กว่าฉันจะทำให้พวกเขเชื่อว่าฉันเป็นทายาทคนรวย เปลี่ยนสายตาที่มองฉันได้ ทำให้หลินหน่วนทำลายไม่ได้เด็ดขาด”

“เฮ้ย ใช่ย่อยนะเนี่ย นักศึกษาทุกคน พรุ่งนี้มีทัศนศึกษาของห้องฉันจองไว้ที่หวงเจ๋วคลับ ทุกคนเข้าร่วมให้ตรงเวลาด้วย ฉันเลี้ยงเอง”

“ว้าว หวงเจ๋วคลับเป็นคลับที่ใหญ่และหรูที่สุดของเมืองหลวงเลยนะ ได้ยินว่าเหล้าขวดนึงราคาเป็นแสน”

“สมแล้วที่คุณชายหลินเป็นคนร่ำรวย ใช้จ่ายทีก็จ่ายไม่อั้น ของตกทอดไปขายก็ได้มาแค่ไม่กี่หมื่น”

“หลินหน่วน ครั้งนี้ฉันจะทำให้เธอออกไปจากที่นี่ซะ”

“ออ ทุกคนอาจจะยังไม่รู้ หวงเจ๋วคลับเป็นของตระกูลหลินฉันเอง ฉันรู้ว่าช่วงนี้บนเว็บบอร์ดมีข่าวลือเกี่ยวกับฉันมากมาย แต่ว่าฉันเชื่อว่าฉันเป็นผู้บริสุทธิ์ ที่หวงเจ๋วคลับเป็นของคุณชายหลินนี่เอง พวกเรารู้อยู่แล้วว่าข่าวลือในเว็บบอร์ดมหาลัยเป็นเรื่องโกหก พรุ่งนี้พวกเราจะไปเข้าร่วมให้ตรงเวลา เพื่อไปดูความใจกว้างของคุณชายนะ”

“ฉันคิดว่าพรุ่งนี้จะได้ไปหวงเจ๋วคลับ วันนี้ฉันต้องตื่นเต้นจนนอนไม่หลับแน่นอน”

“คุณชายหลินจงเจริญ ผู้ชายหลินจงเจริญ ชายหลินจงเจริญ ชายหลินจงเจริญ”

“พรุ่งนี้ทุกคนต้องไปนะ”

“หื หลินหน่วน ถ้าเธอกลัวแล้วก็ไม่ต้องมาก็ได้นะ”

“นายไม่ต้องมากระตุ้นฉันหรอก ฉันเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่านายจะมีวิธีอะไร”

“หน่วน ๆ ช่วงนี้เธอเป็นคนชายเก้าหนุนหลังทำให้ฉันตกที่นั่งลำบาก คืนพรุ่งนี้ฉันจะทำให้เธอหมดซึ่งที่พึ่ง”

—

“อืม ทุกคน ฉันได้มีโอกาสมาที่หวงเจ๋วคลับครั้งนึงในชีวิต ต้องขอบคุณคุณชายหลินนะ มาทุกคนดื่มกัน ดื่มให้คุณชายหลิน”

“อืม ๆ ๆ เป็นบุญของเรา”

“แท้ ดูซิว่าเธอจะได้ใจอีกนานมั้ย เลิกอ่านได้แล้ว”

“แย่แล้ว หลิงยวน ฉันได้ยินน้องสาวฉันบอกว่าตอนกิจกรรมทัศนศึกษาหลินหน่วนอาจจะถูกหลินเฟิงเล่นตุกติกอีกแล้วเหรอ”

“เดี๋ยว นี่น้องสาวฉันบอกว่าอาจจะเป็นไปได้ แต่จะรีบไปทำไมกันเนี่ย โธ่ แต่ว่าดื่มแค่เหล้ามันจะสนุกอะไรล่ะ ดื่มไม่ พวกเรามาเล่นเกมกันดีกว่า”

“รุ่นพี่เฉียวคะ เกมอะไรน่าสนุกหรอ”

“งั้นพวกเราก็เอาหัวขวดเป็นลูกศร ถ้าหัวขวดชี้ไปที่ใครคนนั้นต้องถูกลงโทษตามที่เรากำหนด ดีมั้ย”

“ได้สิคะ มา ๆ ๆ ไม่รู้เลยว่าคนแรกจะเป็นใครกันน้า หึ อืม โอ๊ย เออะ ตายแล้ว หน่วน ๆ นี่โชคดีจังเลยนะ งั้นฉันต้องคิดดี ๆ แล้วล่ะว่าจะลงโทษเธอยังไงดี หรือไม่เอาแบบนี้มั้ย ให้หลินหน่วนเลือกเพศตรงข้ามคนไหนก็ได้ในนี้และจูบ 30 วินาที ถ้าเธอไม่ตกลงก็ดื่มเหล้าเป็นยังไง”

[เสียงหัวเราะ]

“จะได้เลยจริง ๆ นักศึกษาสมัยนี้เล่นเกมอะไรที่มันพิเรนแบบนี้กันเหรอ ต้องเลือกเพศตรงข้ามมาจูบอีก ทำไมถึงไม่ลอยขึ้นสวรรค์กันไปซะเลยล่ะ ตกลงตามนี้แล้วนะทุกคน มีใครไม่เห็นด้วยมั้ย ไม่มี ไม่รู้ว่าหลินหน่วนจะเลือกใครนะ”

“รุ่นพี่เวย ๆ งั้นต้องระวังแล้วนะคะ มีใครไม่รู้บ้างว่าหลินหน่วนชอบผู้ชายหลินของเรา ถ้าเลือกผู้ชายหลินเข้ารุ่นพี่ต้องหึงแน่เลย”

“ชะ ในเมื่อมันเป็นเกมแบบนั้นก็ต้องทำตามกฎ ถ้าหลินหน่วนเลือกคุณชายหลินจริงฉันก็ไม่คิดอะไรอยู่แล้วล่ะ หลินหน่วน เวยไม่ถือสาหรอก ฉันว่านะเธอคุณคิดให้ดี อย่าคิดว่าพอได้โอกาสในการเอาเปรียบคนอื่นแล้วจะกลับมาคบกับหลินเฟิงได้นะ”

“ฮะ นายไปมองยังไงว่าฉันอยากจูบเข้า ปล่อยขาวมั่ว ๆ จะต้องชดใช้นะ ต่อให้ฉันต้องจูบกับม้าฉันก็ไม่จูบกับเขาหรอก”

“พอได้แล้ว หลินหน่วน พวกเราไม่เข้าใจเธอเลย สมัยก่อนเอาแต่วุ่นวายกับหลินเฟิงทั้งให้สิ่งของทั้งให้เงิน โธ่ น่าเสียดายจริง ๆ ได้ที่คุณชายหลินของเราไม่ชอบคนไร้ค่าแบบเธอน่ะ ฉันว่าไม่ใช่แค่คุณชายหลินนะ ถึงจะเป็นผู้ชายคนอื่นก็ไม่น่าจะมีใครเลือกคบกับคนเก็บขยะอย่างเธอ”

“หน่วน ๆ ตั้งแต่สมัยมัธยมเธอตามจีบฉันมาตลอด ตอนนี้กว่าจะมีโอกาสเข้ามาใกล้ฉันอีก ถึงจะฝันก็คงหัวเราะจนตื่น”

“หลินเฟิง ก่อนหน้านี้ฉันรู้นะว่านายหลงตัวเอง แต่ฉันไม่รู้เลยว่าจะน่าไม่อายขนาดนี้ ถ้าฉันจูบนายฉันคงต้องนอนฝันร้ายอีกหลายวัน แล้วก็พวกเธอชอบหลินเฟิงขนาดนี้ งั้นโอกาสในการฉวยสวยโอกาสนี้ฉันให้พวกเธอก็แล้วกัน”

“หน่วน ฉันรู้น่ะว่าเธอคิดแต่ไม่กล้าทำ ในเมื่อเธอไม่ตกลงทำ งั้นก็ดื่มเหล้าซะ”

“หน่วน ๆ กระเพาะไม่ดีดื่มเหล้าไม่ได้ ฉันดื่มแทนเอง”

“นี่ได้ยังไงกัน ถ้าไม่ยอมรับบทลงโทษก็ต้องดื่มเหล้าให้หมด ในเมื่อฉันเล่นแล้วก็ต้องไปให้สุด ไม่ใช่มีที่ไหนมาเล่นเกมแบบนี้ นี่บังคับให้หน่วนจูบปากกับผู้ชายคนอื่นชัด ๆ ตั้งใจทำให้หน่วนลำบากใจอยู่นะ”

“คุณเป็นใคร มีแค่สมาชิกของที่นี่ถึงเข้า”

“ฝ่ายรักษาความปลอดภัยหรือเปล่า เขาหลิงยวน ถ้าไม่อยากมีปัญหาก็รีบไป”

“กู แย่แล้ว คุณชายเก้ารีบมาดึก ๆ ขนาดเนี้ยต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่เลย”

“ดื่มเล่า ดื่มเล่า เล ดื่มเล นี่ทุกคนอย่าโห่สิ ฉันเชื่อว่านักศึกษาหน่วน ๆ ของเราจะต้องกล้าพนันกล้ายอมแพ้ใช่มั้ย พวกนาย นี่หลินเฟิง ก่อนหน้านี้นายบังคับให้ฉันมา ฉันคิดว่านายมีบทละครอะไร ที่แท้ก็ใช้วิธีต่ำ ๆ แค่นี้ เรื่องแบบนี้ถ้าพวกนายอยากเล่นก็เล่นกันไปเลย พวกเราขอตัว”

“ชึ ไป เย๋ย ๆ นี่จะไปตอนนี้คงไม่ง่ายขนาดนั้นนะ กฎของพวกเราคือคนที่กลับก่อนต้องดื่ม 3 แก้ว นักศึกษาหน่วน ๆ ทุกคนมาเที่ยวกันสนุกสนาน ถ้าจะมาทำลายบรรยากาศคงไม่ได้หรอกนะ”

“กดจากที่ไหนกัน ทำไมฉันไม่รู้เลย ฉันว่าพวกเธอน่ะตั้งใจทำให้หน่วนลำบากใจ”

“นักศึกษาเจียงหยาง ตาข้างในของเธอเห็นว่าฉันรังแกหน่วน กล้าพนันก็ต้องกล้ายอมแพ้เธอต่างหากที่ไม่ยอมทำตามกฎ ทุกคนเรียนห้องเดียวกัน ในเมื่อนักศึกษาหลินหน่วนดื่มเหล้าไม่ได้ งั้นพวกเราก็อย่าทำให้เธอลำบากใจเลย แต่จะทำลายกฎก็ไม่ได้ เอาแบบนี้เธอเลือกใครก็ได้มาจูบ ฉันเลือกเองเลย”

“ได้สิ ยังไงซะเหล้านี้ก็เป็นเหล้าฉัน ดี งั้นฉันให้นายนะ”

“นี่ เธอ หลินหน่วน เธอบ้าไปแล้วเหรอ”

“นายให้ฉันเลือกไม่ใช่เหรอ ฉันเลือกแล้วไง ในเมื่อไม่ได้เล่นเกม งั้นฉันไปก่อน นายคงไม่ว่าไม่เป็นไรใช่ไหม”

“หยุดนะ เอ๊ะ นี่ เฮะ นี่ทำอะไรน่ะ”

“สาดเหล้าใส่ฉันแล้วคิดจะไปทำไม ยังไม่พอ อยากให้สาดอีกเหรอ ฉันพูดดี ๆ ด้วยไม่เอาก็อย่าถือสาฉันแล้วกัน”

“หน่วน ๆ ไม่ตกลงใช่มั้ย เอาเหล้ามา เธอไม่ยอมดื่มฉันป้อนเอง”

“หน่วน ฉันอย่านะ ปล่อยนะ”

“หลินเฟิงโดนหาที่ตาย”

“ไม่เป็นไรใช่ไหม”

“พี่คะ ทำไมถึงเพิ่งมาล่ะ หลิงยวนนั่นน่ะรุ่นน้องนะ เบา ๆ หน่อย”

“ตกลงมันเรื่องอะไรกันน่ะ ไม่เคยเห็นคุณชายเก้าเป็นแบบนี้มาก่อนเลย”

“พวกเรา พวกเราต้องจบเหตุแล้วนะแน่ ๆ พูดเถอะถ้าคุณชายเก้ารู้เรื่องเข้าพวกเราแย่นะ”

“เมื่อกี้พวกเราเล่นความจริงหรือความกล้าค่ะ มาถึงตาของหน่วน ๆ พวกเขาจะให้หน่วนหาเพศตรงข้ามจูบ ไม่อย่างนั้นต้องดื่มเหล้า พวกเขารู้กันอยู่แล้วว่าหน่วนดื่มเหล้าไม่ได้ก็ยังจะบังคับให้เธอมาดื่มอีก”

“ผู้ชายที่อยู่ที่นี่มีสิทธิ์กับทุกคนใช่มั้ย ไม่รู้ฉันจะได้รับเกียรตินี้มั้ย”

“คุณชายเก้า พวกคุณกำลังปกป้องหลินหน่วนคงไม่ใช่เพราะชอบนางใช่ไหม คุณอย่าถูกเธอหลอกนะ คุณไม่รู้ทาตุแท้ของหลินหน่วนด้วยซ้ำ”

“ปุปาก เรื่องของคุณชายเก้าพวกเธอไม่ต้องยุ่ง”

“คุณชายเก้า สิ่งที่เวย ๆ พูดก็มีที่มาที่ไปนะครับ แต่ผมไม่อยากเห็นคุณถูกเธอปั่นหัว จนมาถึงตอนนี้ที่ผมเลิกกับเธอก็เป็นเพราะว่าเธอเจ้าชู้ เลิกนิสัยรักชื่อเสียงไม่ได้ ขอแค่ใครมีเงินเธอก็จะหาทางเข้าใกล้เสนอตัว ถึงขั้นตอนที่เธอเป็นแฟนผมเธอก็นอกใจไปคบชายแก่ คุณชายเก้าครับคุณห้ามถูกท่าทางใส่ซื้อของเธอหลอกเป็นอันขาดนะครับ”

“พวกนายไม่มีหลักฐานถึงได้มารังแกหน่วนไม่รู้จักจุดจักหย่อนแบบนี้ แถมยังมาใส่ร้ายหน่วนอีก พวกนายทำเกินไปแล้ว”

“บอกว่าเราไม่มีหลักฐานกัน นี่คือหลักฐานว่าหลินหน่วนกำลังพลอดรักกับชายแก่”

“เฮ้ย ตายเถอะ ฉันคิดว่าเธอถูกใส่ร้ายนะ ผู้ชายแก่ขนาดเนี้ยเป็นพ่อเธอได้แล้วมั้ง เธอก็ยังทำลงไปได้ ถึงว่าคุณชายหลินถึงเลิกกับนาง ถ้าเป็นฉันฉันก็ทนไม่ได้เหมือนกัน ว่าแฟนของตัวเองเป็นคนเจ้าชู้แบบนี้”

“ก่อนหน้านี้หลินหน่วนมีคุณชายเก้าหนุนหลังจนได้ใจ ตอนคุณชายเก้ารู้ว่าเธอน่ะเป็นคนเลวที่มีผู้ชายแก่เลี้ยง ฉันว่านะตอนแค่มองเธอฉันก็จะอ้วกแล้ว ฉันก็เหมือนกัน”

“พูดจบหรือยัง คุณชายเก้า หลังจากที่ผมเลิกกับหน่วน ๆ เราก็ยังเป็นเพื่อนกัน วันนี้ที่พูดออกมาต่อหน้าทุกคนก็เพราะอยากให้เธอกลับตัวกลับใจ นี่คือวิธีที่นายช่วยเพื่อนเหรอ เอารูปมากุเรื่องปั่นข่าวเนี่ย นะ ไม่เชื่อคุณไปสืบเรื่องในมหาวิทยาลัยก็ได้ครับ ตอนนั้นไม่ได้มีแค่เราที่เห็น ยังมีอีกตั้งหลายคนที่เห็นเธอกอดกับชายแก่นั่นแถมยังขึ้นรถไปกับเขาด้วย ก่อนหน้านี้เธอแสร้งทำเป็นน่าสงสารก็เพื่อที่จะเข้าใกล้คุณหลินเฟิง”

“นายแสร้งเป็นคนมีเงินจนสมองกลับงั้นเหรอ ถ้าตอนนั้นฉันเห็นแก่เงินนายจะยัง นายบอกว่าหลินหน่วนเห็นแก่เงินของฉัน ใช่แล้ว ผมเป็นแฟนเก่าของหลินหน่วน เธอเป็นคนยังไงผมรู้ดีที่สุด เธอมีฐานะยากจนเลยทำให้หลงชื่อเสียงเกียรติยศ อยากอาศัยผู้ชายเปลี่ยนชะตาชีวิตตัวเอง ถึงแม้ว่าจะหลอกเอาเงินนิดหน่อยมันก็ไม่ได้เป็นอะไร แต่การขายตัวเพื่อเกียรติยศมันไม่ใช่หนทางนะ”

“แบบนั้นก็ดีเลย ฉันน่ะมีเงินเยอะ ไม่ได้ก็ไม่เอา แล้วฉันก็คงไม่รอ แล้วถ้าไม่ใช่ก็ไม่ต้องฟื้นกันต่อไปอยู่ทำไม”

—

[เพลง]

“ให้ตายเถอะ ฉันมองไม่ผิดใช่มั้ย คุณชายเก้าจะเป็นคนสุขุมกับจูบหลินหน่วน ก่อนเธอหวังเงินของฉัน ฉันน่ะมีเงินเยอะ”

“พี่ตายเถอะ นี่มันบวชในซีรีย์ชัด ๆ เลยอ่ะ ชกเป็นคนที่สุขุมที่ไหนกัน ทั้งหล่อทั้งรวย เป็นคนคลั่งรักมากเลยนะเนี่ย ฉันจิ้นอีกแล้ว”

“อ่ะ รุ่นพี่หลิง ฉันมีธุระต่อ ฉันกลับหอก่อนนะคะ”

“นี่ หน่วน ๆ รอฉันด้วย ฉันไปด้วย”

“เป็นไปได้ยังไงกัน คุณชาย 9 ทำเพื่อหลินหน่วนได้ยังไง”

“หลิงยวน ฉันจัดการ นายส่งพวกเธอกลับหอไปก่อนเถอะ”

“หึ หน่วน ๆ เธอเห็นรูปที่เธอจูบกับรุ่นพี่หลิงยวนในเว็บบอร์ดของมหาลัยหรือยัง ทั้งมหาลัยเห็นกันหมดแล้ว เว็บบอร์ดของมหาลัยจะแตกแล้ว”

“เนี่ย นั่นน่ะสิ ความคิดเห็นด้านล่างผู้หญิงทั้งมหาวิทยาลัยเสียใจกันไปทั่ว คิดไม่ถึงว่าคุณชายเก้าจะมีเจ้าของอยู่แล้ว”

“หน่วน ๆ เธอรีบกลับมามากระเป๋าก็ไม่ได้ถือมาด้วย หน่วน ๆ เธอเป็นอะไรไป”

“อ่ะ ฉันเจ็บกระเพาะนะ ต้องเอาการกำเริบแน่ เป็นเพราะพวกหลินเฟิงกับเฉียวเวยแท้ ๆ ที่ทำให้เธอไม่ได้กินข้าวเย็น”

“หน่วน หน่วน หน่วน นี่ รี โทรหาเร็ว หน่วน ๆ คุณเป็นผู้ติดตามคนไข้ใช่ไหมคะ เข้าไปจ่ายเงินให้คนไข้ก่อนนะคะ”

“เออ นี่ หน่วนเป็นไงบ้าง”

“ด้วยพี่หลิงยวนคะ พี่มาได้ยังไง”

“ได้ยินมาว่าหน่วนไม่สบายเลยรีบกลับมา เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

“หน่วนดื่มเหล้าเยอะเกินไป ตอนนี้อยู่ในห้องผ่าตัดค่ะ อาการเป็นยังไงฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน กำลังจะไปจ่ายเงินพอดีเลยค่ะ”

“เดี๋ยวฉันไม่จ่ายเอง เธอรอนี่ ถ้ามีอะไรรีบบอกฉันทันที”

“โอเคค่ะ สวัสดีครับ รับยา ครับ ขอบคุณครับ นี่ พ่อคะ เอ คุณลุงหลินครับ อ่อนั่งเถอะ นั่งเถอะ นั่งเถอะ เอ้ย นี่อย่าขยับนะ”

“พ่อค่ะ พ่อมาได้ยังไงคะ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้พ่อจะไม่มาได้ยังไง”

“ฉันเป็นคนโทรหาคุณลุงหลินเองน่ะ เอ้ย เด็กบื้อ ลูกอยากจะมีชีวิตมหาวิทยาลัยที่เรียบง่ายพ่อน่ะไม่ได้ว่าอะไร แต่ว่าพ่อทนเห็นใครมารังแกลูกพ่อไม่ได้หรอก”

“พ่อคะ พ่ออย่าเพิ่งโมโหเลยนะคะ ก่อนหน้านี้หนูคิดว่าทุกคนเป็นเพื่อนกันหมด เพิ่งจะสอบเข้ามหาลัยได้ทุกคนต่างก็เหนื่อย แต่ว่าตอนนี้พวกเขารังแกคนอื่นหนักมาก ต่อไปหนูจะไม่ให้โอกาสพวกเขาได้รู้สึกผิดอีกแล้วค่ะ”

“คุณลุงหลินครับ ในเมื่อมาแล้วงั้นผมกลับก่อนนะครับ”

“อือ ได้สิ นายเองก็เฝ้ามาทั้งคืนแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะนะครับ”

“โทษ ๆ ลูกค่อย ๆ สิลูก รีบร้อนอะไรน่ะ”

“โอ้พ่อคะ หนูไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนะคะ อีกอย่างหมอก็บอกว่าการผ่าตัดแบบไม่มีแผลสามารถเดินได้เลย อีกอย่างหนูไม่ได้กลับที่มหาลัยนานแล้ว หนูคิดถึงรูมเมทของหนูแล้วล่ะค่ะ”

“ลูก คิดถึงรูมเมทหรือว่าคิดถึงเด็กบ้าหลิงกันแน่ โทษพ่อ”

“คะ พูดอะไรน่ะ”

“คุณหมอครับ แม่ผมเป็นไงบ้าง”

“อาการของแม่คุณในครั้งนี้เกิดจากการเหนื่อยล้าจนทำให้ขาดเลือด ต้องให้ท่านพักผ่อนเยอะ ๆ นะ อ้อ จริงสิ นี่เป็นรายการค่ารักษาในครั้งนี้ อย่าลืมไปจ่ายนะ”

“ได้ครับคุณหมอ เหนื่อยหน่อยนะครับ”

“ก่อนหน้านี้หลินหน่วนเป็นคนจ่ายค่ารักษาทั้งหมด ตอนนี้ฉันขายของตกทอดไปแล้วเงินก็เหลือไม่มาก จะไปหาเงินเยอะขนาดนี้มาจากไหน เนี่ย เพ่อไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ ฮัลโหล อะไรนะ โอเค โอเค อือ ๆ รู้แล้วล่ะ พ่อคะ ถ้ามีเรื่องที่บริษัทก็กลับไปก่อนเถอะค่ะ หนูเองใกล้หายแล้วดูแลตัวเองได้ค่ะ”

“ถึงงานครั้งนี้สำคัญมากแค่ไหนก็ไม่สำคัญมากไปกว่าสุขภาพลูกสาวพ่อ เอาน่า ตอนนี้หนูก็เรียนมหาลัยแล้ว ดูแลตัวเองได้ค่ะ พนักงานที่บริษัทต้องการพ่อนะคะ”

“โอเค งั้นลูกค่อย ๆ นะ ดูแลตัวเองดี ๆ นะ ค่อย ๆ เดินล่ะ”

“พยาบาลค่ะ ผมขอสอบถามหน่อยครับ ผู้หญิงคนนั้นป่วยเป็นอะไรถึงต้องมารักษาที่โรงพยาบาลครับ”

“ไม่ออกหรอคะ ก็ท้องน่ะสิคะ สามีเธอพาเธอมาตรวจคันยังไงล่ะคะ”

“ท้องเหรอ อือ ตรวจขั้นเหรอครับ อือ หึ”

“หลินหน่วน คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่รักตัวเองแบบนี้ ถึงได้ปล่อยให้ตัวเองท้องกับชายแก่นั่น”

“หลินเฟิง ทำไมนายถึงมาอยู่นี่ได้”

“คุณชายใหญ่หลินจะต้องมาจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลให้แม่ด้วยตัวเองด้วยเหรอ เธอเป็นห่วงตัวเองก่อนเถอะน่า คิดไม่ถึงว่าเธอแค่อ่อยชายแก่ยังไม่พอแถมยังตั้งท้องกับเขาอีก เรื่องนี้ถ้าคุณชาย 9 รู้เข้า อ๋อ ถ้าทั้งมหาวิทยาลัยรู้เข้าล่ะก็ เธอคิดว่าเธอจะยังอยู่ที่นี่ต่อไปได้มั้ย”

“นายเนี่ยชอบแต่งเรื่องจริง ๆ นะ นายโกหกจนเยอะเกินไปจนแยกความจริงกับเรื่องโกหกไม่ออกหรือเปล่าเนี่ย”

“เธอไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร ฉากเมื่อกี้ฉันถ่ายเอาไว้หมดแล้ว ถ้าเธอไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่ออกไป ทางที่ดีเธอก็ควรจะเปลี่ยนท่าทีมาพูดกับฉันให้ดี ๆ นะ โอเค โอเค โอเค ฉันขอร้องนายล่ะ ใส่หัวไป”

“หลินหน่วน ตอนนี้เป็นเพราะเธอทั้งมหาวิทยาลัยถึงรู้เรื่องที่ฉันปลอมตัวเป็นลูกคนรวย แล้วถ้าเธอไม่อยากให้ทุกคนรู้เรื่องที่เธอตั้งท้องล่ะก็ เธอก็รีบคุกเข่าขอโทษฉันเดี๋ยวนี้และบอกทุกคนในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยว่าเธอกุเรื่องโกหกใส่ร้ายฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้ทุกคนรู้เรื่องที่เธอท้อง”

“คุกเข่าขอร้องน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก แต่ว่าในเมื่อนายพูดขึ้นมาฉันก็จะลองพิจารณาดูว่าจะช่วยนายแก้ข่าวเรื่องนี้ยังไง”

“นี่ เดี๋ยวก่อนสิ ฉันยังพูดไม่จบเลย หึ โอ๊ย”

“หลินหน่วน เธอกล้ามากนะ เป็นเพราะฉันจับได้เลยทำตามที่ฉันบอกสิ นะ ไว ๆ”

“หลินหน่วนมาหาฉัน ขอร้องให้ฉันให้อภัย บอกว่าก่อนหน้านี้เธอเกลียดฉันมาก เธอจะแก้ข่าวให้ฉันและขอโทษฉันต่อหน้าเพื่อนนักศึกษาทุกคน”

“เธอคลอดลูกให้ชะแก่นั่นทำเรื่องที่มันผิดประเวณีแบบนี้ เพิ่งจะมารู้สึกผิดหรอ สายไปแล้ว หลังจากที่เธอขอโทษนายต่อหน้าทางมหาวิทยาลัยแล้วฉันจะสั่งสอนเธอแก้แค้นให้นายให้สะสม ในเมื่อเธอตกลงช่วยฉันแสดงว่าเธอยังทำผิดไม่มากพอ แบบนี้ฉันจะให้เธอชดใช้ 500,000 บาท ในฐานะที่ฉันเป็นผู้ชายฉันจะไม่ถือสา”

“500,000 บาทหรอ ตอนที่นายคบกับเธอนายจ่ายเงินให้เธอตั้งมากมาย จะให้เธอคืนแค่ 500,000 บาทหรอ ปล่อยให้เธอได้ใจมากเกินไปแล้ว”

“นักศึกษาทุกคน เรื่องของหลินเฟิงที่ถกเถียงกันบนเว็บบอร์ด หลินหน่วนอยากประกาศเพื่ออธิบายให้ชัดเจน คิดไม่ถึงว่าเธอจะยอมพูดเสียงตามสายเพื่อแก้ข่าวให้ฉัน แบบนี้ก็ดีทั้งมหาวิทยาลัยก็จะได้ยิน”

“ฮัลโหล สวัสดีทุกคน ฉันคือนักศึกษาปี 1 หลินหน่วน สำหรับก่อนหน้านี้ที่บนเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยมีการพูดถึงหลินเฟิง ฉันอยากจะใช้ช่วงประกาศเสียงตามสายนี้เพื่อทำการพิสูจน์ต่อทุกคนและตอบกลับให้ตรงกันถึงความจริงของเรื่องทั้งหมด ไม่เพียงแค่นั้นฉันยังสืบค้นเจอว่าตอนระหว่างที่หลินเฟิงคบกับฉันเขาคุยกับลูกสาวคนรวยกว่า 10 คน สมแล้วที่เป็นนักจัดแจงเวลาชั้นยอด หลักฐานต่าง ๆ ฉันได้โพสต์ลงในเว็บบอร์ดแล้ว ดูซิ”

“เฮ้ย จริง ๆ เหรอเนี่ย ลูกคนรวยผู้แสนดีเป็นแค่บทละครของเขาเท่านั้น คนจอมปลอมต่างหากคือทาตุแท้ของเขา ตายแล้ว หลินหน่วน”

“ฉันจะแก้ข่าวให้ฉันไม่ใช่เหรอ นี่เธอกำลังพูดเหลวไหลอะไร นี่เธออยากจะทำลายฉันขนาดนี้เลยงั้นเหรอ”

“ฉันไม่ได้พูดเหลวไหล นายเองก็รู้ดีกับใจ ปล่อยฉันนะ”

“อึ เธอชอบหลิงยวนไม่ใช่เหรอ ฉันจะทำลายเธอซะ ดูซิว่าต่อไปเขาจะช่วยเธอมั้ย ปล่อยนะ ปล่อย หยุดนะ ปล่อยฉันนะ”

“ไอ้ชาติชั่ว นายอีกแล้ว”

“อึ บทฮีโร่ช่วยสาวสนุกมากใช่มั้ย ฉันบอกนายให้ฉันกับหลินหน่วนรู้จักกันมานานขนาดนี้ เติบโตมาพร้อมกันด้วยซ้ำ นายรู้ไหมตอนที่เลิกกันเธอบอกอะไรกับฉัน เธอบอกว่าจะทำให้ฉันเสียใจ ดังนั้นที่เธอทำก็หวังให้ฉันชอบเธออีกครั้ง แม้แต่นายก็ถูกเธอหลอกใช้”

“หลินเฟิง ฉันไว้หน้านายมากเกินไปสินะ ถึงปล่อยให้นายกล้าปั่นหัวฉันกับหลิงยวน ก่อนนี้ฉันรู้ความฝันของนายว่านายพยายามมาตลอด ดังนั้นฉันเห็นกับเรื่องเก่า ๆ ถึงไม่ได้ทำให้เรื่องมันบานปลาย แต่ฉันบอกนายเลยนะ ถ้านายยังกล้าหาเรื่องฉันอีก อย่าหาไว้ ฉันไม่เกรงใจ พวกเราไปเถอะ”

“โอ้โห เท่มาก”

“ดินเฟิง ครูประจำชั้นเรียกให้นายไปที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้เลย”

“ออ อาจารย์ครับ หลินหน่วนโกหกนะครับ ผมหลินเฟิง”

“ครูไม่สนว่าที่หลินหน่วนพูดจะเป็นจริงหรือโกหก ชีวิตส่วนตัวของเธอทางมหาลัยไม่ยุ่งด้วย แต่ว่าวันนี้เธอทำร้ายหลินหน่วนต่อหน้าทั้งมหาลัยส่งผลเสียร้ายแรงต่อมหาลัย ทางมหาลัยเลยตัดสินใจจะลงโทษเธอสถานหนัก ทำการยกเลิกสิทธิ์การยื่นนักเรียนดีเด่นทั้ง 4 ปีของเธอ การลงโทษสถานถูกบันทึกเอาไว้ในแฟ้มระเบียน เรื่องนี้ผมจะเรียกหลินหน่วนมาอธิบายครับ”

“เอาแล้ว นี่เป็นคำสั่งของผู้บริหารมหาลัย เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกมหาลัยจะไล่เธอออกไป คิดดูให้ดี”

“อาจารย์ครับ ผมไป ๆ”

“ฮะ หลินเฟิง ไม่เป็นไรใช่ไหม ยายหลินหน่วนนั่นทำกันไปแล้ว พอถูกจับได้ก็จะทำลายนาย เสียดายที่นายอุตส่าห์พูดปกป้องเธอ ตอนอยู่กับฉันฉันจะไม่ปล่อยเธอไว้แน่ พรุ่งนี้คืองานฉลองของมหาวิทยาลัยใช่ไหม ฉันจะแฉเรื่องคาว ๆ ที่หลินหน่วนทองต่อหน้าหาวิทยาลัยไปพรุ่งนี้เลย ฉันจะทำให้เธอกลายเป็นหนูข้างถนนทุกคนพากันไล่ตี”

“ขอโทษนะคะ รุ่นพี่หลิงยวนที่ทำให้พี่ต้องเห็นเรื่องตลก”

“อีกไม่ตลกซะหน่อย ขอโทษนะฉันเองที่ไม่ได้ปกป้องเธอให้ดี ต่อไปจะไม่ให้เขาทำร้ายเธออีก”

“ไม่หรอกค่ะ ฉันจะไม่ให้โอกาสเขาทำร้ายฉันอีกแล้ว”

“เธอยังชอบเขาอยู่มั้ย”

“จริง ๆ แล้วฉันรู้สาเหตุที่เขาเลิกกับฉัน เค้ามีฐานะไม่ดีตอนอยู่ที่มหาลัยมีหลายคนดูถูกเขา ดังนั้นเขาเลยคว้าโอกาสทุกอย่างที่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตัวเองได้ ถึงขั้นปลอมตัวเป็นลูกคนรวย เรื่องพวกนี้ฉันเข้าใจได้ค่ะ แต่ว่าฉันรู้ว่าเรื่องพวกนี้มันไม่ใช่เหตุผลที่จะมาทำร้ายฉันได้ ขอบคุณนะคะรุ่นพี่หลิงยวนที่ดูแลฉันมาตลอด แต่ว่าเรื่องนี้ฉันอยากแก้ไขเอง”

“โอเค ฉันเชื่อเธอ โอเค ฉันเชื่อเธอ”

“นายนี่มันคลั่งรักจริง ๆ ฉันเจียงหยางเชื่อในความรักอีกแล้ว ความรู้สึกแบบนี้นายไม่มีทางเข้าใจหรอก”

“เฮ้ย ไม่ใช่นี่ คุณชายใหญ่หลิน นายวางใจปล่อยให้หลินหน่วนจัดการเรื่องนั้น นายไม่กลัวหลินเฟิงจะโกหกเธออีกจนเกิดเรื่องแย่ ๆ อีกเหรอ”

“ฉันรู้จักเธอดี ถ้าเธอเชื่อมั่นก็จะสำเร็จได้ แต่ถ้าเธอยอมแพ้จะไม่มีทางหันหลังกลับ”

“นี่มันตะแก่ที่เลี้ยงดูหลินหน่วนนี่เ ยังกล้ามาที่นี่อีก หลินหน่วน ฉันกลายเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ งานฉลองครบรอบในวันนี้ฉันจะทำให้เธอพังพินาศถูกทุกคนทอดทิ้ง”

“ลูกพ่อ ลูกเข้าไปก่อนเถอะ พ่อตั้งตาดูลูกเป็นตัวแทนนักเรียนดีเด่นขึ้นกล่าวบนเวทีในวันนี้มากนะ”

“หนูตั้งตารอคุณพ่อขึ้นกล่าวในฐานะประธานโรงเรียนคนใหม่มากกว่าค่ะ หนูไปก่อนนะ”

“โอ ไปเถอะนะ”

“อันดับต่อไปขอเรียนเชิญตัวแทนนักศึกษาดีเด่นหลินหน่วนขึ้นกล่าวบนเวที”

“สวัสดีค่ะทุกคน ฉันคือตัวแทนนักเรียนดีเด่นหลินหน่วนค่ะ ฉัน”

“หึ ฉันไม่เห็นด้วยค่ะ หลินหน่วนไม่คู่ควรเป็นตัวแทนนักเรียนดีเด่นเลยด้วยซ้ำ เพราะว่าเธอไม่เพียงแต่มีชายแก่ปกป้องแถมยังท้องลูกของเขาด้วย วันนี้ฉันขอรายงานเรื่องของเธอให้ทุกคนได้รับรู้ทาตุแท้ของหลินหน่วนค่ะ”

“เฉียวเวย เธอเลือกที่จะใส่ร้ายฉันในงานต่อหน้าคุณครูและนักศึกษาทุกคน มีแค่ 2 สาเหตุเท่านั้น 1 คือเธออยากแก้แค้นฉันที่เปิดโปงหลินเฟิง 2 คือฉันชีวิตดีเกินไปเธออิจฉา เธอว่าใช่มั้ย”

“หลินหน่วน ฉันแค่ทนเห็นท่าทางจอมปลอมของเธอไม่ได้ เป็นห่วงว่าทุกคนจะถูกปิดหูปิดตา คนที่เห็นแก่ผลประโยชน์ขายตัวเพื่อผลประโยชน์แบบเธอมีสิทธิ์อะไรมาเป็นตัวแทนนักเรียนยอดเยี่ยม”

“คิดไม่ถึงว่าติดตามเรื่องนี้มาตั้งนานเนื้อเรื่องจะพลิกอีกแล้ว ได้ยินมานานแล้วว่าหลินหน่วนขอผู้ชายแก่ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง แค่ไม่รู้ว่าครั้งนี้เรื่องนี้จะพลิกอีกมั้ย ฉันจับตาดูก่อนก็แล้วกัน”

“อย่าเพิ่งด่าเลย เฉียวเวย ทุกคนต่างบรรลุนิติภาวะแล้ว จะพูดอะไรต้องมีหลักฐานนะ เธอบอกว่ามีผู้ชายแก่มาเลี้ยงดูฉัน ไม่มีหลักฐานมาพูดจามั่ว ๆ อยู่ที่นี่ใส่ร้ายคนอื่น ฉันสามารถฟ้องเธอว่าสร้างข่าวลือได้นะ”

“เธออยากได้หลักฐานใช่มั้ย ได้ ฉันจะให้เธอดู วิดีโอนี่ ดูซิว่าเธอจะแก้ตัวยังไงอีก”

“คนในวิดีโอนี้คือหลินหน่วนจริงด้วย เธอกับชายแก่คนนี้ใกล้ชิดกันมาก ความสัมพันธ์ดูแล้วไม่ธรรมดาเลย”

“ไม่ได้มองผิดใช่มั้ย เนี่ย 2 คนที่อยู่ทางเข้าแผนกสูตินรีเวช ที่เฉียวเวยพูดไม่ใช่ความจริงใช่มั้ย หลินหน่วนท้องลูกกับชายแก่คนนั้นจริงเหรอ หลินหน่วนคงไม่ได้เป็นเมียน้อยของบ้านอื่นใช่ไหม”

“ท่านประธานครับ เด็กนักเรียนคนนี้ไม่รู้เรื่องรู้ราวกับกล้าใส่ความคุณกับลูกสาว นี่มันเกินไปมากเลยนะครับ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ ผมจะจัดการให้คุณพึ่งพอใจเลยครับ”

“ไม่ต้องดูซิว่าเธออยากจะทำอะไรกันแน่”

“หน่วน ๆ หลักฐานอยู่ตรงนี้หมดแล้วเธอยังจะกล้าหัวเราะอีกเหรอ”

“ขอโทษนะอดไม่ได้นะ”

“เธอหมายความว่าเค้าน่ะเหรอ ผู้ชายที่เลี้ยงฉันน่ะ ใช่แล้ว มีอะไรจะพูดอีกมั้ย แต่ว่าฉันนับถือเธอมากเลยนะที่อยู่กับผู้ชายทั้งแก่ทั้งหน้าตาน่าเกลียด เธอทำไปได้ยังไงกันเนี่ย”

“เธอเงียบนะ ห้ามพูดถึงเขาแบบนั้น ในใจฉันเขาเป็นผู้ชายที่หล่อที่สุด”

“เด็กคนนี้ แต่ว่าเธอจะดึงดันว่าฉันเป็นคู่รักกับเขาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ ฉันน่ะรักเขาจริง ๆ ความรักของพ่อก็คือความรักนะ อีกอย่างลูกสาวคือแฟนของพ่อในชาติก่อนไม่ใช่เหรอ”

“หลินหน่วน เธอน่าไม่อาย ผู้ชายแก่ขนาดนี้เธอยังมีหน้ามาบอกว่าเป็นรักแท้อีก เธออยากได้เงินของเขาไม่ใช่เหรอ นั่นน่ะสิ หลินหน่วน ถ้าอย่ามาคิดว่ารักแท้จะปกป้องเรื่องที่เธอขายตัวเพื่อเงินได้นะ น่าไม่อายน่า เงินผู้ชายที่ทั้งแก่ทั้งโง่แบบนี้ถ้าเธอไม่เห็นกับเงินของเขาหรือว่าชอบที่เขาอายุเยอะแล้วก็ไม่ชอบอาบน้ำมันมีอะไรน่าตลกเหรอ”

“หลินหน่วน ตกลงวันนี้ใครให้ความกล้ากับเธอจนเธอกล้ามาพูดฉะตรงนี้ หลินหน่วน เธอรู้ไหมงานเลี้ยงครบรอบมหาวิทยาลัยคืนนี้ประธานคนใหม่เขาจะเข้าร่วมด้วย เธอชมชัยแก่ที่ปกป้องเธอต่อหน้าประธานคนใหม่แบบนี้สมควรอยู่ที่อันลิสตันต่ออีกมั้ย วันนี้จะต้องมีคนนึงที่ไปจากอันลิสตันจริง ๆ นั่นแหละ แต่คนนั้นไม่ใช่ฉัน คือเธอ”

“หลินหน่วน ทำไมฉันต้องลาออกด้วย ถ้าต่างหากที่ชีวิตวุ่นวายส่งผลต่อหน้าตามหาลัย นี่ยังได้ใจไม่คิดจะแก้ตัวเองด้วยซ้ำ ฉันว่านะขยะอย่างเธอน่ะควรจะลาออกได้แล้ว เพื่อจะได้ไม่ทำลายชื่อเสียงของมหาลัย”

“เธออยากให้ฉันลาออกงั้นเหรอ”

“ใช่แล้ว อ้อ ไม่เพียงแค่นั้นไม่ใช่ลาออกอย่างเดียว ฉันอยากให้เธอคุกเข่ารู้สึกผิดต่อหน้าทุกคนในมหาลัยด้วย ไม่อย่างนั้นถ้าหากว่าเรื่องนี้ท่านประธานรู้เข้า จากนิสัยของท่านประธานแล้วคงไม่ได้แค่ให้เธอลาออกแล้วล่ะ”

“เว้ย เธอ เธอจิตใจดีจริง ๆ ยอมให้คนอื่นรังแกตัวเอง ถ้าให้ฉันพูดนะฉันว่าควรให้ประธานลงโทษเธอด้วยตัวเอง ไล่เธอออกจากอันลิสตันไม่รับเข้าเรียน”

“วิดีโอเดียวมันจะบอกอะไรได้เหรอ ฉันคิดอยู่แล้วว่าเธอต้องพูดแบบนี้ วิดีโอนี้น่ะเป็นแค่หลักฐานที่เป็นรูปธรรม ส่วนพยานฉันก็มี พยานอยู่ไหนล่ะ คงไม่ได้กลัวจนหัวหดหดเข้ากระดองไปแล้วใช่ไหม”

“ฉันเป็นพยาน ได้ ฉันเป็นพยาน วิดีโอนี้ฉันเป็นคนถ่ายเอง ฉันเห็นกับตาว่า 2 คนนั้นกอดกันที่โรงพยาบาล พยาบาลยังบอกว่าผู้ชายคนนั้นพาหลินหน่วนมาตรวจคัน”

“หลินเฟิง ตอนนี้นายโกหกได้โดยไม่กระพริบตาเลยนะ”

“หน่วน ๆ ฉันทำไปเพราะหวังดี ฉันห้ามเธอหลายครั้งว่าให้เธอตัดขาดกับชายแก่คนนี้ เธอไม่ฟังแถมจะปล่อยข่าวลือเพื่อทำลายชื่อเสียงฉันให้สิ้นซาก แต่ว่าฉันทนเห็นเธอทำผิดซ้ำ ๆ ไม่ได้”

“อะไรนะ หลินเฟิงนอกใจหรอ รู้ว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องโกหกหมดหรือว่าเป็นเพราะว่าหลินหน่วนเกลียดเพราะรักก็เลยโกหกเรื่องทุกอย่าง”

“พวกเราไม่ได้โทษหลินเฟิงผิด ๆ ใช่ไหมนะ ดูเข้าตอนนี้ไม่เหมือนว่ากำลังโกหกเลย”

“หลินเฟิง ตอนนี้นายนี่จอมปลอมมากฉันจะอ้วก”

“หลินนั้นคนที่ทำให้คนอื่นจะอ้วกน่ะคือเธอมากกว่า หลินเฟิง เห็นแก่ที่พวกเธอเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พยายามช่วยแก้ตัวให้เธอหลายครั้ง สุดท้ายเธอยิ่งหนักข้อ หลินเฟิงทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงได้ลงมือ เพราะเรื่องนี้แล้วต้องถูกลงโทษอีก หลินหน่วน คนที่ลืมบุญคุณอย่างเธอควรจะใส่หัวไปซะ นักศึกษาทุกคนคิดว่าไง”

“เวย ๆ พูดถูก ผมได้ศีลธรรมสำคัญตัวเองผิด ๆ แบบนี้ไม่คู่ควรอยู่ที่อันลิสตันเรา ไม่อยากเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกับคนสกปรกแบบนี้ ใส่หัวออกไปซะ ใส่หัวจากไปซะ”

“อื้อ หือ ทุกคนเงียบนะ ใครกล้าก่อเรื่องก็ใส่หัวไปจากอันลิสตันตอนนี้เลย”

“รองผู้อำนวยการค่ะ คุณจะต้องทวงความยุติธรรมให้เรานะคะ หลินหน่วนเธออ่อยผู้ชาย มีทั้งพยานแล้วก็หลักฐานแต่ว่าเธอกลับไม่ยอมรับยังมาพูดจาเหิมเกริมบนเวทีอีก คนแบบนี้ทำให้อันลิสตันของเราต้องเสียชื่อเสียงนะคะ”

“เธอคิดว่าหลินหน่วนเป็นคู่รักกันกับผู้ชายในวิดีโอโอเหรอ ฉันว่าไม่ใช่แค่นั้นนะ แหวนที่ผู้ชายคนนี้ใส่หนูก็รู้ว่ามีครอบครัวแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าหลินหน่วนจะเป็นเมียน้อยที่ทำป้าคนอื่นแตกด้วย ใช่แล้ว อันลิสตันของเรามีจรรยาบรรณมีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวด จะปล่อยให้ขี้อย่างหลินหน่วนมาทำให้ทุกคนพังกันหมดได้ยังไง”

“ผู้อำนวยการครับ วันนี้ท่านประธานก็จะมา มอบรางวัลด้วย พวกเราทำไปก็คำนึงถึงอนาคตของที่นี่ถึงได้เลือกเปิดโปงในวันนี้ ผมเชื่อว่าพอเขารู้ว่าคุณลงโทษหลินหน่วนอย่างหนักแล้วต้องชื่นชมแน่นอน คนไร้ศีลธรรมคุณจะถูกลงโทษโทษอย่างสาสม”

“งั้นพวกเธอบอกครูมา ในฐานะที่ครูเป็นรองผู้อำนวยการ คุณจะจัดการยังไงดี หน่วน วันดี ๆ ของเธอมาถึงจุดจบแล้ว”

“รองผอ.คะ ฉันขอเสนอว่าสำหรับนักเรียนแบบนี้ควรจะไล่ออกแล้วก็ลบชื่อออกไปซะ ไม่ให้กลับเข้ามาเรียนที่นี่อีก”

“รองผู้อำนวยการครับ ถึงแม้ว่าผมก็อยากจะขอร้องแทนหลินหน่วนแต่ว่าถ้าให้เธออยู่ที่นี่ต่อทุกคนก็น่าจะไม่เห็นด้วย ผมเลยคิดว่าไม่เพียงแค่ อันลิสตัน แม้แต่ที่อื่น ๆ ในสังกัดของท่านประธานก็ไม่ควรรับเธอเข้าเรียนครับ แบบนี้เธอถึงจะได้รับบทเรียน นักเรียนคนนึงถูกลบชื่อออกจากระเบียนมันเทียบกับที่เรียนมาเป็น 10 ปีก็ไร้ค่า พวกเธอคิดดีแล้วจริงเหรอ”

“หลินหน่วนใส่ร้ายเพื่อนนักศึกษาทำร้ายชื่อเสียงมหาวิทยาลัยส่งผลต่อชื่อเสียง ถ้าครั้งนี้ทางมหาวิทยาลัยให้อภัยเธอทุกคนจะไม่ยอมนะคะ ผู้บรรลุนิติภาวะแล้วก็ควรจะรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองทำ หลินหน่วนทำผิดก็ต้องชดใช้ ไม่อย่างนั้นก็ต้องเป็นขยะสังคม”

“ในเมื่อพวกเธอมุ่งมั่นขนาดนี้ ครูเองก็ไม่มีอะไรจะพูด หลินหน่วนมีอะไรอยากพูดมั้ย”

“ผู้บริสุทธิ์รู้ตัวเองดี”

“หลินจริง ๆ แล้วฉันบอกให้รองผอ.ไม่ต้องไล่เธอออกก็ได้ ให้โอกาสอีกครั้ง เขาแค่ยอมคุกเข่าและขอโทษต่อทุกคนอีกทั้งต้องยอมรับว่าเธอกุเรื่องใส่ร้ายฉันก็พอ”

“ห่า ไม่หยุดจริง ๆ นายอยากให้ฉันคุกเข่าขอโทษเพราะอยากให้ยอมรับเรื่องที่พวกนายใส่ร้ายฉันก่อนหน้านี้ไม่ใช่เหรอ หลินเฟิง ครั้งนี้นายเล่นแรงจริงนะ”

“หลินทวน หลินเฟิงให้โอกาสเธอครั้งนึงแล้ว ถ้ายังไม่รับแล้วขอบคุณอีกรีบคุกเข่าขอโทษสิ นี่ถือว่าเป็นโอกาสสุดท้ายที่เธอจะได้อยู่อันลิสตันแล้วนะ”

“แต่ว่าพวกเธอไม่มีโอกาส หมายความว่าอะไร ตอนนี้เธออยู่ต่อหน้าทุกคนนะ ท่านประธานและรองผอ.ก็อยู่ แม้แต่หลิงยวนก็ปกป้องเธอไม่ได้ อย่ามั่นใจให้มากเพราะฉันไม่ได้ทำเรื่องน่าละอายใจอะไร”

“นักศึกษาทุกคน ทุกคนอยากรู้เรื่องสถานะของหลิงเฟิงกันไม่ใช่เหรอ ในเมื่อนายไม่กล้าพูด งั้นฉันช่วยพูดเอง วัน ๆ ตั้งแต่เช้าเย็น ๆ ใช้เงินผู้หญิงมาเลี้ยงตัวเอง สุดท้ายก็มาแว้งกัดฉัน วัน ๆ ทุกคนพากันเรียกเขาว่าคุณชายหลินเลยคิดว่าตัวเองเป็นคุณชายจริง ๆ สินะ หลินเฟิง นายไม่ได้มีพ่อที่เป็นประธานบริษัท ไม่ได้เป็นคุณชายใหญ่จากที่ไหน พ่อแม่ของนายเป็นแค่พนักงานทำความสะอาดเท่านั้น”

“อะไรนะ พ่อแม่ของหลินเฟิงเป็นคนกวาดถนนเหรอ ถึงว่าทำไมฉันไม่เคยได้ยินด้วยตระกูลหลิงของเมืองหลวงอะไรนั่นเลย ที่แท้โกหกล่ะ ถึงว่าเไม่ใส่ของแบรนด์ไม่ขับรถหรู คิดว่าเขาทำตัวง่าย ๆ คิดไม่ถึงว่าทำตัวแย่อย่างเงี้ย”

“ไม่ใช่นะทุกคน อย่าถูกถลอก เธอทำไปก็เพราะกำลังจะไปจากอันลิสตันเลยลากฉันลงน้ำไปด้วย เธอพูดโกหกมาโดยตลอด สิ่งที่พูดมาไม่น่าเชื่อถือ”

“น่าเชื่อถือ งั้นเหรอ งั้นคุณชายใหญ่หลินพูดเองมั้ย”

“เธอจะทำอะไรกันแน่ หลินหน่วน ตอนนี้เป็นเพราะเธอทั้งมหาวิทยาลัยถึงรู้เรื่องที่ฉันปลอมตัวเป็นลูกคนรวย แล้วถ้าเธอไม่อยากให้ทุกคนรู้เรื่องที่เธอตั้งท้องล่ะก็ เธอก็รีบคุกเข่าขอโทษฉันเดี๋ยวนี้และบอกทุกคนในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยว่าเธอกุเรื่องโกหกใส่ร้ายฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้ทุกคนรู้”

“ปิดคลิปซะ เร็วสิ ปิดเดี๋ยวนี้”

“พ่อแม่เขาเป็นแค่คนกวาดถนน เสื้อผ้าที่เขาใส่เป็นเสื้อผ้าที่พวกเราไม่เอาแล้วมีแต่กลิ่นเหม็น พวกเราไม่เล่นกับเขาล่ะ”

“หลินหน่วน เธอรนหาที่ตาย อยากได้ความเคารพจากคนอื่นก็ควรจะเคารพตัวเองก่อน ไม่ใช่ทำตัวแบบนี้ น้อยที่สักตัดใจรังแกผู้หญิง”

“หลินเฟิง นี่นายไม่เป็นไรใช่ไหม คนที่คราบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดแบบนายน่ะ อย่าได้คิดจะมาสั่งสอนฉัน พวกนายไม่รู้ว่าฉันต้องเจออะไรมา บ้างไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉัน ฐานะไม่ดีไม่ใช่เหตุผลที่จะมาทำเรื่องไม่ดีนะ นายทำแบบนี้เพียงแค่กำลังหาข้ออ้างให้ตัวเอง จะว่าไปแล้วก็เป็นคนที่ขี้แพ้ที่ไม่สามารถยอมรับฐานะของตัวเองได้”

“ไอ้น่วน ๆ เธอสูงส่งมาก เธอยิ่งใหญ่มากสินะ”

“พวกเขารู้ฐานะของฉันแล้วจะทำไม ฉันก็อยู่ที่อันลิสตันต่อได้ เพื่อเรียนให้จบ ส่วนเธอจะต้องไปจากอันลิสตันแล้ว ความตั้งใจใน 10 ปีที่ผ่านมาต้องพังพินาศทั้งหมด ดังนั้นสุดท้ายฉันก็ชนะ งั้นเหรอ หึ”

—

“อันลิสตันวันนี้ผมได้รู้เรื่องอะไรมามากมาย เขานี่แหละ เขานี่แหละที่เป็นผู้ชายแก่ที่เลี้ยงดูหลินหน่วน ดีสิ คิดไม่ถึงว่าคุณจะกล้ามาที่นี่ด้วย คุณตายแน่”

“หลินหน่วน เธอกล้าพาชูก้าแดดดี้มาที่นี่ด้วย เธอขุดหลุมฝังตัวเองชัด ๆ”

“คุณเลี้ยงดูนักศึกษาไร้ศีลธรรมก็พอแรงแล้วยังกล้ามาก่อเรื่องที่นี่อีก รองผอ.ครับ นี่เป็นโอกาสที่ดีที่คุณจะได้ทำความดีความชอบ รีบจับเขาสิครับ”

“เงียบนะ รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร”

“น้องผอ.คะ ไม่ว่าเขาจะฐานะอะไร ชายแก่ที่เลี้ยงดูนักศึกษาแบบเขาจะเป็นอะไรได้ คนแบบเมายืนอยู่ตรงนี้มันเป็นการดูถูกอันลิสตันชัด ๆ เลยค่ะ”

“ปุปาก หลินเฟิง เธอไม่รู้จักหรือว่านายก็ไม่รู้จักฉันเหรอ”

“ผมจะไปรู้จักคนแบบคุณได้ยังไง”

“หึ คุณ ทำไมคุณถึงเป็น…”

“นวลมาหาพ่อตรงนี้ค่ะ พ่อ พ่อเหรอ ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จัก นี่คือลูกสาวแท้ ๆ ของผม หลินหน่วน”

“โวยวายตั้งนาน สุดท้ายผู้ชายแก่ของหลินหน่วนกลับเป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอ แต่ว่าบ้านหลินหน่วนเก็บขยะขายไม่ใช่เหรอ ผู้ชายคนนี้แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสั่งตัดทั้งนั้นน่ะ ครั้งก่อนเห็นรถที่เขาขับก็เป็นรุ่นใหม่ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่”

“นี่คุณจริง ๆ เหรอ คุณลุงหลิง แต่ว่าที่บ้านคุณลุงจนมากไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้…”

“นายเงียบซะ นายยังมีหน้ามาเรียกเธอว่าคุณลุงหลินอีก ตอนที่นายมาที่บ้านเราสัญญากับท่านหลายรอบกว่าจะดูแลหลินหน่วนให้ดี แต่สุดท้ายนายไม่เพียงแต่นอกใจตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย นายยังมาคอยหาเรื่องลูกสาวฉันอีก นี่เหรอสิ่งที่นำรับปากกับฉันที่อยากเปลี่ยนเป็นคนดีขึ้น”

“พี่ตรงไหนที่ผมนอกใจ หลินหน่วนก็สมควรโดนแล้ว ใครใช้ให้ครอบครัวคุณจนกัน ดีมาก ๆ”

“เฮ้อ ถึงแม้ว่าเรื่องที่หลินหน่วนนอกใจและตั้งท้องจะเป็นเรื่องโกหก อันลิสตันก็ไม่มีทางเก็บเธอไว้ งั้นเหรอ”

“ในฐานะที่ฉันเป็นประธานของอันลิสตัน ถ้าเกิดฉันไม่ตกลง ใครจะกล้าไล่ลูกสาวฉันไป”

“ประธาน หรอ คุณคือประธานคนใหม่ที่ซื้ออันลิสตันไป เศรษฐีอันดับ 1 ของจริงไง งั้นเหรอ งั้น งั้นหลินหน่วนก็เป็นลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 น่ะสิ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เธอต้องปลอมตัวมาแน่”

“เฉียวเวย เธอมันโง่ ครูเป็นคนต้อนรับท่านประธานเอง เจอผิดได้ยังไง ก่อนหน้านี้ลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ทำตัวเงียบ ๆ ไม่ได้เอ๊ะอะไร คิดไม่ถึงว่าพวกเธอจะลงมือขนาดนี้ เรื่องมาจนถึงตอนนี้เธอจะโวยวายอะไรอีก”

“เป็นไปได้ยังไงอ่ะ ตกลงนี้มันเรื่องอะไรกันแน่ หลินเฟิง ตกลงนี้มันเรื่องอะไรอ่ะ นายบอกว่าบ้านของหลินหน่วนเป็นแค่คนเก็บขยะไม่ใช่หรอ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ ใส่หัวไป”

“ที่เธอคบกับฉันเพราะฉันเป็นลูกคนรวยไม่ใช่เหรอ เรื่องกลายเป็นแบบนี้แล้วเธอรนหาที่ของเธอเอง”

“หน่วน ๆ ฉันทั้งรักและดูแลเธอมาเป็น 20 ปี ฉันไม่เคยทำให้เธอต้องน้อยเนื้อต่ำใจเลย แต่คิดไม่ถึงว่าพวกเธอจะร่วมมือกันรังแกเธอ ถ้าเกิดฉันฟังไม่ผิดล่ะก็ เมื่อกี้ที่พวกเธอบอกว่านักเรียนที่ไม่มีศีลธรรมไม่มีจรรยาบรรณทำลายชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยจะต้องถูกไล่ออกลบชื่อออกจากระเบียนใช่มั้ย”

“ไม่ ไม่ใช่ รองผู้อำนวยการครับ ๆ ๆ ๆ”

“ในเมื่อเป็นสิ่งที่พวกเขาขอ งั้นจัดการตามที่พวกเขาบอกเลย คนที่วันนี้คุกเข่าใส่ร้ายลูกสาวผม ไล่ออกให้หมด ห้ามเก็บไว้แม้แต่คนเดียว”

“ไม่ใช่ครับ ท่านประธานหลิน พวกเราไม่รู้ว่าหลินหน่วนเป็นลูกสาวคุณ พวกเราไม่ได้ตั้งใจครับ ท่านประธานหลิน เราพวกเราเป็นเหยื่อของข่าวลือครับ ทั้งหมดเป็นพ่อเฉียวครับ เราถูกเธอปั่นหัวถึงได้รังแกหน่วน คุณต้องให้อภัยพวกเรานะครับ”

“เอาแต่พูดว่าไม่ได้ตั้งใจถูกคนอื่นปั่นหัว หรือว่าพูดแค่นี้ก็จะได้รับการอภัย งั้นเหรอ หน่วนเป็นลูกสาวฉัน พวกนายถึงได้เสียใจและขอให้อภัย แล้วถ้าเธอไม่ใช่ลูกสาวของฉันล่ะ หรือว่าพวกนายจะทำอะไรก็ได้ตอนที่อยู่มหาวิทยาลัยเหรอ วันนี้ใครก็ตามที่รังแกลูกสาวฉัน คนที่กระทำเรื่องรุนแรงไล่ออกให้หมด คนที่มีส่วนร่วมให้ลงบันทึกสถานหนัก ตั้งแต่วันนี้ไปบริษัททั้งหมดภายใต้เครือซื่อกรุ๊ปจะไม่จ้างคนที่คิดแผนการในวันนี้ หลินเฟิง เฉียวเวย ฉันว่าพวกเธอ 2 คนไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่เมืองหลวงต่อแล้ว”

“ลูกไม่รักดี อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ ตกลงแกไปก่อเรื่องอะไรไว้ให้พ่อกันแน่ ตอนนี้พวกเขาใช้อำนาจพวกเขาทำทุกทางเพื่อจะแบนตระกูลเฉียวของเรา แกไปหาเรื่องใครเอาไว้”

“พ่อค่ะ พ่อคะ เรื่องนี้หนูไม่ผิดนะคะ เป็นเพราะหลินหน่วนค่ะ หลินหน่วนทำไม่ยอมบอกดูตระกูลหลินเหรอ แกกล้าไปหาเรื่องแบนกระทั่งเศรษฐีอันดับ 1 ตระกูลหลินเหรอ ถ้าแกไม่ขอให้เขาถึงให้อภัยก็รอดูตระกูลเฉียวของเราล้มละลายได้เลย”

“แย่แล้ว จบเห่แล้ว ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ไม่ได้ ฉันจะไม่มีอะไรเลย ไม่ได้ ฉันต้องประสบความสำเร็จ ฉันจะแพ้ไม่ได้”

“หลินเฟิง รสชาติของการแพ้ย่อยยับของการไม่เหลืออะไรเลยมันเป็นยังไงบ้าง ทั้งหมดที่นายต้องเจอตอนนี้เป็นผลที่นายรนหาพี่เอง ฉันเคยให้โอกาสนายหลายครั้งแต่นายไม่เห็นค่าของมัน”

“ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ความดีของเธอเลย ต่อไปฉันจะดีกับเธอโอเคมั้ย”

“จริงเหรอ”

“จริงสิ ฉัน ฉันรับปากกับเธอนะ ออ ไม่สิ ฉันสาบานว่า ต่อไปจะเชื่อฟังเธอ สิ่งที่ฉันสัญญากับเธอก่อนหน้านี้ต่อไปฉันจะทำตาม”

“น่าเสียดายนะ มันสายไปแล้ว ตอนนี้ฉันขอสั่งในฐานะลูกสาวเศรษฐีอันดับ 1 ให้ทุกคนแบนนาย ไม่ใช่แค่ตระกูลหลิน ตระกูลหลิงก็ด้วย บริษัทในเครือตระกูลหลิงของเราทั้งหมดจะปฏิเสธจ้างนายแน่นอน พวกนายอยากสร้างธุรกิจก็ได้ แต่อย่าถูกตระกูลหลิงของพวกเราคอยไล่บดขยี้ ประโยคนี้มีผลตลอดไป ตัวไป ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน ปล่อยฉันสิ ปล่อยฉัน”

“แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ห้ะ ฉันน่ะมีเงินเยอะ จะเอาเท่าไหร่ฉันจะให้ พ่อฉันเป็นเศรษฐีอันดับ 1 พ่อฉันเป็นเศรษฐีอันดับ 1 นะ”

“หลินเฟิงเป็นคนเห็นแก่ได้ อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ”

“ฉันรู้ค่ะ ฉันรู้ แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะหมกมุ่นขนาดนี้ เขาเป็นบ้าไปเลย ทำอะไรไว้ก็ได้รับผลตามนั้น ตั้งแต่ตอนนี้เขาโกหกครั้งแรกก็ควรจะนึกถึงผลลัพธ์ในวันนี้เอาไว้”

“หน่วน ๆ ยังจำที่พ่อเคยบอกลูกว่าในงานฉลองครบรอบของมหาวิทยาลัยพ่อจะให้ของขวัญลูกได้ไหม”

“ค่ะ”

“จริง ๆ แล้วหลิงยวนน่ะไม่ได้เป็นแค่รุ่นพี่ของลูก แต่ยังเป็นคู่หมั้นของลูกด้วย พวกลูก 2 คนคบกันให้ดีตอนที่อยู่มหาวิทยาลัยนะ พอเรียนจบแล้วก็แต่งงานเลย”

“แต่งงานเหรอคะ อื ไม่ได้ค่ะ หนูไม่ตกลง”